зи матлаб дар ҳиҷобӣ то назар бар муддаои дорӣ

ز مطلب در حجابی تا نظر بر مدعا داری

Нагардӣ ошнои хеш то як ошнои дорӣ

نگردی آشنای خویش تا یک آشنا داری

Гуҳӣ аз осмони дории шикоят , гоҳ аз анҷум

گهی از آسمان داری شکایت، گاه از انجم

Ба дарёи барнамеи ое , ҷадал бо нохудои дорӣ

به دریا برنمی آیی، جدل با ناخدا داری

Гул бехор мегардад агар дўроФкнӣ аз худ

گل بی خار می گردد اگر دورافکنی از خود

Ҳамон хорӣ ки дар пероҳан аз нашаву намои дорӣ

همان خاری که در پیراهن از نشو و نما داری

Тааммули роҳи ноҳамворро ҳамвор ме созад

تامل راه ناهموار را هموار می سازد

Хатари дории зи роҳи рост то сар дар ҳавои дорӣ

خطر داری ز راه راست تا سر در هوا داری

Азон чун тоири як бол кӯтоҳаст парвозат

ازان چون طایر یک بال کوتاه است پروازت

Ки дастӣ бар камар аз нозу дастӣ дар дуои дорӣ

که دستی بر کمر از ناز و دستی در دعا داری

Гуҳӣ аз баҳри гавҳар , гоҳ аз кони лаъл май ҷӯӣ

گهی از بحر گوهر، گاه از کان لعل می جویی

Наме донеи дарин як мушти гули пинҳони чҳо дорӣ

نمی دانی درین یک مشت گل پنهان چها داری

зи гули наъл сафар дорад дар оташи хоки ин гулшан

ز گل نعل سفر دارد در آتش خاک این گلشن

Ту аз шабнами дарин бстонсрои чамани вафои дорӣ

تو از شبنم درین بستانسرا چمن وفا داری

Дар аввали гоми хоҳии пушт по зад сояи худ ро

در اول گام خواهی پشت پا زد سایه خود را

Агар доне ки чун роҳи дарозии пеши пои дорӣ

اگر دانی که چون راه درازی پیش پا داری

Ба миқдори таъаллуқ бар ту офат даст ме ёбад

به مقدار تعلق بر تو آفت دست می یابد

Хатар аз оташи сӯзон ба қадари бӯрёи дорӣ

خطر از آتش سوزان به قدر بوریا داری

Абас хӯн мехӯрам , беҳуда бар сари хок май резам

عبث خون می خورم، بیهوده بر سر خاک می ریزم

Ту бо он ҳасан бе парвои куҷои пурвои мо дорӣ ?

تو با آن حسن بی پروا کجا پروای ما داری؟

Набинӣ рӯй зулмат дар шабистони фанои соиб

نبینی روی ظلمت در شبستان فنا صائب

Агар гум карда роҳонро чароғии пеши пои дорӣ

اگر گم کرده راهان را چراغی پیش پا داری