Маро чун дигарон гурзон ки асбобӣ нашуд рӯзӣ

مرا چون دیگران گرزان که اسبابی نشد روزی

Ба ин шодам ки дилро парда хобӣ нашуд рӯзӣ

به این شادم که دل را پرده خوابی نشد روزی

Гуворо кард бар ман дард майро хоксорӣ ҳо

گوارا کرد بر من درد می را خاکساری ها

Агар аз ҷоми қисмати бода нобе нашуд рӯзӣ

اگر از جام قسمت باده نابی نشد روزی

Ба кӯрии сӯхтам чун шамъ дар бтхонаҳи ғифлат

به کوری سوختم چون شمع در بتخانه غفلت

Басари бурдани шабӣ дар кунҷ миҳробӣ нашуд рӯзӣ

بسر بردن شبی در کنج محرابی نشد روزی

Магар аз ашки ҳасрати домани дарё ба дасти орад

مگر از اشک حسرت دامن دریا به دست آرد

Хас бедасту поеро ки сайлобӣ нашуд рӯзӣ

خس بی دست و پایی را که سیلابی نشد روزی

Надорад ҳосилии ҷамъият бисёр бе қисмат

ندارد حاصلی جمعیت بسیار بی قسمت

Ки гавҳарро зи дарёи қатра обӣ нашуд рӯзӣ

که گوهر را ز دریا قطره آبی نشد روزی

Надид осоиши соҳили дарин дарёии пурваҳшат

ندید آسایش ساحل درین دریای پروحشت

зи ҳайрати чашм ҳар касро шкрхўобӣ нашуд рӯзӣ

ز حیرت چشم هر کس را شکرخوابی نشد روزی

Чаҳ ҳосили зин ки дарёро ба шӯр оварад табъи мо ?

چه حاصل زین که دریا را به شور آورد طبع ما؟

Чу бахти хуфтаи моро каф обӣ нашуд рӯзӣ

چو بخت خفته ما را کف آبی نشد روزی

Ба кӯрии шасти даст аз тору пуди зиндагии соиб

به کوری شست دست از تار و پود زندگی صائب

Каттони шӯрбахтиро ки маҳтобӣ нашуд рӯзӣ

کتان شوربختی را که مهتابی نشد روزی