Нигаҳ чун шамъи даргиради з рӯй равшани соқӣ

نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقی

Яд Байзо шавад даст аз баёзи гардани соқӣ

ید بیضا شود دست از بیاض گردن ساقی

Димоғ айш мегардад ду боло май парастӣ ро

دماغ عیش می گردد دو بالا می پرستی را

Ки дар ҳар соғарӣ чӣанд гулӣ аз гулшани соқӣ

که در هر ساغری چیند گلی از گلشن ساقی

Хароби гардиши соғар ба ҳол хеш ме ояд

خراب گردش ساغر به حال خویش می آید

Мабодои ҳеҷ каси бихўди зи чашми пурфани соқӣ

مبادا هیچ کس بیخود ز چشم پرفن ساقی

Агар менест соқиро мҳл аз пой биншинад

اگر می نیست ساقی را مهل از پای بنشیند

Ки беш аз даври соғар ншоӣаҳ бахшад гаштани соқӣ

که بیش از دور ساغر نشائه بخشد گشتن ساقی

Марои он рӯз аз пастӣ барояд ахтари толеъ

مرا آن روز از پستی برآید اختر طالع

Ки сар берун кунам чун ткмаҳ аз пероҳани соқӣ

که سر بیرون کنم چون تکمه از پیراهن ساقی

Рафиқи роҳи даври бихўдии шоиста май бояд

رفیق راه دور بیخودی شایسته می باید

Мада дар миннатҳои мастӣ аз кафи домани соқӣ

مده در منتهای مستی از کف دامن ساقی

Чароғ бе фурӯғи субҳро монад зи ларзоне

چراغ بی فروغ صبح را ماند ز لرزانی

Баёзи гардани мино , назар бо гардани соқӣ

بیاض گردن مینا، نظر با گردن ساقی

Ғам олам намегардад ба гирди микшони соиб

غم عالم نمی گردد به گرد میکشان صائب

Машав то май туоне давр аз пиромни соқӣ

مشو تا می توانی دور از پیرامن ساقی