Каромат кун маро эй абри раҳмати чашм гарӣоне

کرامت کن مرا ای ابر رحمت چشم گریانی

Ки аз ҳар ханда бар дил мерасад захм намойоне

که از هر خنده بر دل می رسد زخم نمایانی

Ғизол аз давр бош ваҳшати ман роҳ гирданд

غزال از دور باش وحشت من راه گرداند

Маро дар домани саҳро наме бояд нигаҳбонӣ

مرا در دامن صحرا نمی باید نگهبانی

Кунад бар дидаи савдоеи ман шаҳрро зиндон

کند بر دیده سودایی من شهر را زندان

Нафас чун рост созад гирдбодӣ дар биёбоне

نفس چون راست سازد گردبادی در بیابانی

намегардид бе шерозаи авроқи вуҷӯди ман

نمی گردید بی شیرازه اوراق وجود من

Агар май буд дар дастами сари зулфи парешоне

اگر می بود در دستم سر زلف پریشانی

Ниҳон шуд меҳр тобон дид то он рӯй гулгун ро

نهان شد مهر تابان دید تا آن روی گلگون را

Кунад чун худнамоеи мушти хорӣ дар гулистонӣ ?

کند چون خودنمایی مشت خاری در گلستانی؟

Напардозӣ ба ошиқ аз ғурури ҳасан , азин ғофил

نپردازی به عاشق از غرور حسن، ازین غافل

Ки абрӯӣ ту хоҳад гашт аз хати тоқи нисёнӣ

که ابروی تو خواهد گشت از خط طاق نسیانی

зи хат анбарин гуфтам шавад сарсабзи умедам

ز خط عنبرین گفتم شود سرسبز امیدم

Надонистам ки ин абри сияҳро нест боронӣ

ندانستم که این ابر سیه را نیست بارانی

Ту аз зулмат чу субҳи ойӣнаи дилро мусаффо кун

تو از ظلمت چو صبح آیینه دل را مصفا کن

Ки толеъ мешавад аз ҳар тарафи хуршеди ҷавлонӣ

که طالع می شود از هر طرف خورشید جولانی

Азон монеъи зи об Хизр шуд давлати Сикандар ро

ازان مانع ز آب خضر شد دولت سکندر را

Ки мехоҳад برارد ҳар замони сар аз гиребонӣ

که می خواهد برآرد هر زمان سر از گریبانی

Ба поён май расонидами ман оташи забони соиб

به پایان می رسانیدم من آتش زبان صائب

Агар афсонаи он зулфро май буд поёнӣ

اگر افسانه آن زلف را می بود پایانی