Марои афкандаи рухсори ърқнокш ба дарёӣ
مرا افکنده رخسار عرقناکش به دریایی
Ки дорад ҳар ҳубобаш дар гиреҳи тӯфони хўдроиӣ
که دارد هر حبابش در گره طوفان خودرایی
намешуд ӣнқадари бемории ҷонкоҳи ман сангин
نمی شد اینقدر بیماری جانکاه من سنگین
зи дарди ман агар он сангдил медошт парвое
ز درد من اگر آن سنگدل می داشت پروایی
Гиребон чок мегардид дар домони ин саҳро
گریبان چاک می گردید در دامان این صحرا
Агар медошт Лайлии ҳамчуи ман маҷнӯни шайдое
اگر می داشت لیلی همچو من مجنون شیدایی
зи фикр санг мекардам сабки домони Тифлон ро
ز فکر سنگ می کردم سبک دامان طفلان را
Агар май буд чун маҷнӯни марои домони саҳройӣ
اگر می بود چون مجنون مرا دامان صحرایی
Ба чашми ин роҳро чун меҳри тобон қатъ ме кардам
به چشم این راه را چون مهر تابان قطع می کردم
Агар аз гӯшаи абрӯӣ ӯ май буд ?имае
اگر از گوشه ابروی او می بود ایمایی
зи ваҳшати хона занбӯр мешуд хилвати маҷнӯн
ز وحشت خانه زنبور می شد خلوت مجنون
Агар медошт оҳӯи ҳамчуи Лайлии чашм гуёе
اگر می داشت آهو همچو لیلی چشم گویایی
Ба андак фурсатӣ гардад ҳадисаши нақли маҷлис ҳо
به اندک فرصتی گردد حدیثش نقل مجلس ها
Чу тӯтӣ ҳар ки дорад дар назари ойӣнаи симое
چو طوطی هر که دارد در نظر آیینه سیمایی
Марои он рӯзи хотир ҷамъ гардад аз парешоне
مرا آن روز خاطر جمع گردد از پریشانی
Ки савдои афканд ҳар зарраи хокамро ба саҳройӣ
که سودا افکند هر ذره خاکم را به صحرایی
Ба трдстии зи хорои нақши ширин маҳв ме кардам
به تردستی ز خارا نقش شیرین محو می کردم
Агар дар чошнӣ медошт корами корфармое
اگر در چاشنی می داشت کارم کارفرمایی
з ҳар хории гул бехор дар ҷайбу бағали резад
ز هر خاری گل بی خار در جیب و بغل ریزد
Чу шабнам ҳар ки дорад дар гулистони чашми бенаӣ
چو شبنم هر که دارد در گلستان چشم بینایی
Чаҳ хӯнҳо метавонад кард дар дили глъзорон ро
چه خونها می تواند کرد در دل گلعذاران را
Нўоснҷӣ ки дорад дар қафаси доми тамошое
نواسنجی که دارد در قفس دام تماشایی
Мапурс аз зоҳиди кӯтоҳи байни асрори ирфон ро
مپرس از زاهد کوتاه بین اسرار عرفان را
Чаҳ донад қаъри дарёро ҳубоби бодпимоиӣ ?
چه داند قعر دریا را حباب بادپیمایی؟
Нахурдам бар дили хорӣ , нагаштам бор бар сангӣ
نخوردم بر دل خاری، نگشتم بار بر سنگی
Надорад ёди саҳрои ҷунун чун ман сбкпоиӣ
ندارد یاد صحرای جنون چون من سبکپایی
Ба ин озодагӣ чун сарви боРом бар дили гардун
به این آزادگی چون سرو بارم بر دل گردون
Чаҳ мекардам агар май доштам дар дили таманное
چه می کردم اگر می داشتم در دل تمنایی
Туро гар ҳаст дар дили орзӯеи хӯни худ май хур
ترا گر هست در دل آرزویی خون خود می خور
Ки ҷузи тарк таманно нест соибро таманное
که جز ترک تمنا نیست صائب را تمنایی