Ба тавҳиди худо ҳамчун алиф гуёст танҳоӣ

به توحید خدا همچون الف گویاست تنهایی

Дуе дар пила ширкаст ва бе ҳамтост танҳоӣ

دویی در پله شرک است و بی همتاست تنهایی

Таҷарруди пешагонро нест касрати монеъ аз ваҳдат

تجرد پیشگان را نیست کثرت مانع از وحدت

Ки дар дарёии лашкар чун илм танҳост танҳоӣ

که در دریای لشکر چون علم تنهاست تنهایی

Ба андаки сахтеи рӯ аз ту гардонанд ҳамроҳон

به اندک سختیی رو از تو گردانند همراهان

Рӯйгар дар даҳон аждаҳо ҳампост танҳоӣ

روی گر در دهان اژدها همپاست تنهایی

Ҳадиси қофу анқоро мадони афсона чун Тифлон

حدیث قاف و عنقا را مدان افسانه چون طفلان

Ки кӯҳи қофи кунҷи азлат ва анқост танҳоӣ

که کوه قاف کنج عزلت و عنقاست تنهایی

Дил Ром карда ҳар касро буд дар сина , ме донад

دل رم کرده هر کس را بود در سینه، می داند

Ки суҳбати домгоҳ ва доман саҳрост танҳоӣ

که صحبت دامگاه و دامن صحراست تنهایی

Таҷарруди шҳпри парвоз гардун шуд масеҳо ро

تجرد شهپر پرواز گردون شد مسیحا را

Замин гираст ҷамъият , фалак паймост танҳоӣ

زمین گیرست جمعیت، فلک پیماست تنهایی

Чу мурғи хонагӣ бар гирди об ва гул наме гардад

چو مرغ خانگی بر گرد آب و گل نمی گردد

эй хуш нишин авҷ истиғност танҳоӣ

همای خوش نشین اوج استغناست تنهایی

Чу буии гул ки дар оғӯши гул бо гул наёмизад

چو بوی گل که در آغوش گل با گل نیامیزد

Агар чаҳ ҳаст дар дунё , на дар дунёсти танҳоӣ

اگر چه هست در دنیا، نه در دنیاست تنهایی

зи худ дўроФкнд чун нофаи соиби сояи худ ро

ز خود دورافکند چون نافه صائب سایه خود را

Ғизоли ваҳшии домон ин саҳрост танҳоӣ

غزال وحشی دامان این صحراست تنهایی