Надорам ёди худро фориғ аз ишқи блоҷўиӣ

ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجویی

Чу доғи лолаи доим дар назар дорам прирўиӣ

چو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی

Ба барги сабз чун Хизр аз риёз ҷон шудӣ қонеъ

به برگ سبز چون خضر از ریاض جان شدی قانع

Ба хӯни рангин чу шох гул нагардӣ дасту бозуе

به خون رنگین چو شاخ گل نگردی دست و بازویی

Азон дар ҷайби гул бисёр бидрдонаҳ май резӣ

ازان در جیب گل بسیار بیدردانه می ریزی

Ки ҳаргиз аз чаман пиро надидӣ чини абрӯе

که هرگز از چمن پیرا ندیدی چین ابرویی

Маро чун меҳри хомӯшӣ ба ҳам печидаи ҳайронӣ

مرا چون مهر خاموشی به هم پیچیده حیرانی

Аҷаб дорам барояд дар қиёмати ҳам зи ман ҳўиӣ

عجب دارم برآید در قیامت هم ز من هویی

Тасаллӣ мекунад худро ба ҳарфу савт аз Лайлӣ

تسلی می کند خود را به حرف و صوت از لیلی

Чу маҷнӯн ҳар ки дорад дар назари чашми сухангӯе

چو مجنون هر که دارد در نظر چشم سخنگویی

Ҳамон ҳасан анҷуман орост дар ҳар ҷо ки май байнам

همان حسن انجمن آراست در هر جا که می بینم

Ки дорад дар назари зоҳиди ҳам аз гули тоқи абрӯе

که دارد در نظر زاهد هم از گل طاق ابرویی

Ба ҳасани шоҳидони маънӣ аз сӯрат қаноат кун

به حسن شاهدان معنی از صورت قناعت کن

Ки дар малик сулаймон нест зини беҳтари прирўиӣ

که در ملک سلیمان نیست زین بهتر پریرویی

зи суҳбатҳои олам бениёзам бо дили равшан

ز صحبت های عالم بی نیازم با دل روشن

Ба даст овардаам чун сарви азин гулшани лаби ҷӯӣ

به دست آورده ام چون سرو ازین گلشن لب جویی

Дилӣ дорам зи лавҳи синаи атфоли равшантар

دلی دارم ز لوح سینه اطفال روشنتر

Надорад чун чароғи ойӣнаи ман пуштӣу рӯе

ندارد چون چراغ آیینه من پشتی و رویی

Агар рӯй замини як чеҳра оташ фишон гардад

اگر روی زمین یک چهره آتش فشان گردد

зи хомии авди моро барнамеи оради сари мӯе

ز خامی عود ما را برنمی آرد سر مویی

Мурувват нест аз парвонаи мо ёди ноўрдн

مروت نیست از پروانه ما یاد ناوردن

Дар он маҳфил ки бошад ҳар сапандии оташини рӯе

در آن محفل که باشد هر سپندی آتشین رویی

Висоли тозаи рӯйони занг аз дил май баради соиб

وصال تازه رویان زنگ از دل می برد صائب

Хушо қамарӣ ки дар оғӯш дорад қади дилҷӯе

خوشا قمری که در آغوش دارد قد دلجویی