Чеҳраро сайқалӣ аз оташ май сохта Эй

چهره را صیقلی از آتشِ می ساخته‌ای

Хабар аз хеши надорӣ ки чаҳ пардохта Эй

خبر از خویش نداری که چه پرداخته‌ای

эй басои хонаи тақво ки расидаи сет ба об

ای بسا خانهٔ تقوی که رسیده‌ست به آب

То зи манзил арақ олуд бурун тохта Эй

تا ز منزل عرق‌آلود برون تاخته‌ای

Дар сари кӯии ту чандон ки назар кор кунад

در سرِ کوی تو چندان که نظر کار کند

Дил ва дайнаст ки бар икдгр андохта Эй

دل و دین است که بر یکدگر انداخته‌ای

Магар аз об кунӣ оинаи дигар , варна

مگر از آب کنی آینه دیگر، ورنه

Ҳеҷ ойӣна намонда сет ки нагудохта Эй

هیچ آیینه نمانده‌ست که نگداخته‌ای

Чун зи ҳоли дили соҳиби назаронеи ғофил ?

چون ز حالِ دلِ صاحب‌نظرانی غافل؟

Ту ки дар оина бо хеши назари бохта Эй

تو که در آینه با خویش نظر باخته‌ای

Ту ки аз ноз ба ушшоқ наме пардозӣ

تو که از ناز به عشاق نمی‌پردازی

Сад ҳазор оина ҳар сӯй чаҳ пардохтае ?

صد هزار آینه هر سوی چه پرداخته‌ای؟

Нест як сарви дарин боғ ба раъноеи ту

نیست یک سرو درین باغ به رعناییِ تو

Бас ки гардан ба тамошои худ афрохта Эй

بس که گردن به تماشای خود افراخته‌ای

Оташиро ки азон тавр ба зинҳор ояд

آتشی را که ازان طور به زنهار آید

Дар дили соиби хунин ҷигар андохта Эй

در دلِ صائبِ خونین‌جگر انداخته‌ای

Брхўрӣ чун раҳе аз соғари маънии соиб

برخوری چون رهی از ساغرِ معنی صائب

Ки дарин тозаи ғазали шишаи тиҳии сохта Эй

که درین تازه‌غزل شیشه تهی ساخته‌ای