То зи рухсор чу ма парда барандохта Эй
تا ز رخسار چو مه پرده برانداختهای
Сӯзи хуршед ба ҷон қамар андохта Эй
سوز خورشید به جان قمر انداختهای
Дар саропои ту кам буд балои дилу дайн ?
در سراپای تو کم بود بلای دل و دین؟
Ки зи хати тарҳи балоӣ дигар андохта Эй
که ز خط طرح بلای دگر انداختهای
Давлати ҳасани ту вақт аст шавад по ба рикоб
دولت حسن تو وقت است شود پا به رکاب
Кори моро чаҳ ба вақт дигар андохтае ?
کار ما را چه به وقت دگر انداختهای؟
Ту ки дар хонаи з шухӣ нанишинӣ ҳаргиз
تو که در خانه ز شوخی ننشینی هرگز
Рахти моро чаҳ зи манзил ба дар андохтае ?
رخت ما را چه ز منزل به در انداختهای؟
Талхи комони ту аз мӯр фузунанд , чаро
تلخکامان تو از مور فزونند، چرا
Мӯри хатро ба тилисм шукр андохтае ?
مور خط را به طلسم شکر انداختهای؟
Гарчи дар боғи ту гул бар сари ҳам май резад
گرچه در باغ تو گل بر سر هم میریزد
Хор дар дидаи аҳл назар андохта Эй
خار در دیده اهل نظر انداختهای
Нест дар боғи ниҳолӣ ба барӯмандии ту
نیست در باغ نهالی به برومندی تو
Сояро охиру аввал самар андохта Эй
سایه را آخر و اول ثمر انداختهای
Шиква аз талхии дарёӣ мукофот макун
شکوه از تلخی دریای مکافات مکن
Ту ки чун сайли дусад хона барандохта Эй
تو که چون سیل دوصد خانه برانداختهای
Дили шаби маҷлис ағёр барафрӯхта Эй
دل شب مجلس اغیار برافروختهای
Кори соиб ба дуоӣ саҳар андохта Эй
کار صائب به دعای سحر انداختهای