То рух аз бода гулранг барафрӯхта Эй

تا رخ از باده گلرنگ برافروخته‌ای

Ҷигари лолаи изорони чамани сӯхта Эй

جگر لاله‌عذاران چمن سوخته‌ای

Нест сайдӣ ки дилаши захмии мижгон ту нест

نیست صیدی که دلش زخمی مژگان تو نیست

Гарчи аз шарму ҳаёи бози назари дӯхта Эй

گرچه از شرم و حیا باز نظر دوخته‌ای

Май туоне ба нигоҳии ду ҷаҳонро дил дод

می‌توانی به نگاهی دو جهان را دل داد

ӣнқадари дил ки ту бар рӯй ҳам андӯхта Эй

اینقدر دل که تو بر روی هم اندوخته‌ای

Мижа дар дида нзоргён хоҳад сӯхт

مژه در دیده نظارگیان خواهد سوخت

Ин чароғӣ ки ту аз чеҳра барафрӯхта Эй

این چراغی که تو از چهره برافروخته‌ای

Сӯзанӣ нест ки дар хирқа мо нашикаста аст

سوزنی نیست که در خرقه ما نشکسته است

Чаҳ назар бар дили сад пораи мо дӯхтае ?

چه نظر بر دل صد پاره ما دوخته‌ای؟

намешавад кори ду олам чу ба як шеваи тамом

می‌شود کار دو عالم چو به یک شیوه تمام

ӣнқадари шеваи ту аз баҳр чаҳ омӯхтае ?

اینقدر شیوه تو از بهر چه آموخته‌ای؟

Ман куҷои ҳиҷри куҷо , эй фалак бе инсоф

من کجا هجر کجا، ای فلک بی‌انصاف

Ба ҳамин доғ бисӯзӣ ки марои сӯхтае !

به همین داغ بسوزی که مرا سوخته‌ای!

намедиҳад буии дили сӯхтаи соиби суханат

می‌دهد بوی دل سوخته صائب سخنت

наметавон ёфт дарин кори нафаси сӯхта Эй

می‌توان یافت درین کار نفس سوخته‌ای