Даст агар дар камари роҳбар дил зада Эй

دست اگر در کمر راهبر دل زده ای

Бетараддуд ба миёни доман манзил зада Эй

بی تردد به میان دامن منزل زده ای

Домани Хизр раҳо кун ки далели ту бас аст

دامن خضر رها کن که دلیل تو بس است

Пушти пое ки бар ин олам ботил зада Эй

پشت پایی که بر این عالم باطل زده ای

намешавад шҳпри тавфиқ , агар бурдорӣ

می شود شهپر توفیق، اگر برداری

Дасти аҷзӣ ки ба домон васоил зада Эй

دست عجزی که به دامان وسایل زده ای

Боз кун аз сари худ зуди тани осонӣ ро

باز کن از سر خود زود تن آسانی را

Ки аҷаби қуфли гаронӣ ба дар дил зада Эй

که عجب قفل گرانی به در دل زده ای

Гавҳарӣ нест агар риштаи умеди туро

گوهری نیست اگر رشته امید ترا

Гунаҳ туаст ки чун мавҷ ба соҳил зада Эй

گنه توست که چون موج به ساحل زده ای

Чун ба айбу ҳунари хеш туоне пардохт ?

چون به عیب و هنر خویش توانی پرداخت؟

Ту ки аз ҷаҳл дар оинаро гул зада Эй

تو که از جهل در آینه را گل زده ای

Аз таманнои гиреҳии риштаи умр ту надошт

از تمنا گرهی رشته عمر تو نداشت

Ту бар ин риштаи ду сад уқда мушкил зада Эй

تو بر این رشته دو صد عقده مشکل زده ای

Чун надории дили огоҳ , дар аввали қадамӣ

چون نداری دل آگاه، در اول قدمی

Бӯса ҳар чанд ба пешонӣ манзил зада Эй

بوسه هر چند به پیشانی منزل زده ای

Поси дами дор ки шамшер дӯдам хоҳад шуд

پاس دم دار که شمشیر دودم خواهد شد

Дар дами ҳашари дамӣ чанд ки ғофил зада Эй

در دم حشر دمی چند که غافل زده ای

Дар қиёмати сипари оташ дӯзах гардад

در قیامت سپر آتش دوزخ گردد

Аз дирами Меҳрӣ агар бар лаб соил зада Эй

از درم مهری اگر بر لب سایل زده ای

Чок дар пардаи номӯс ту хоҳад андохт

چاک در پرده ناموس تو خواهد انداخت

Хандае чанд ки бар мардум комил зада Эй

خنده ای چند که بر مردم کامل زده ای

Зон ба чашми ту садафи ҷилва гавҳар дорад

زان به چشم تو صدف جلوه گوهر دارد

Ки саропарда чу каф бар сар соҳил зада Эй

که سراپرده چو کف بر سر ساحل زده ای

Нест мумкин ки туро об насозад соиб

نیست ممکن که ترا آب نسازد صائب

Оташӣ каз нафаси гарм ба маҳфил зада Эй

آتشی کز نفس گرم به محفل زده ای