На чунон донаи дили сӯхти зи савдоӣ касе

نه چنان دانه دل سوخت ز سودای کسی

Ки шавад сабзи зи оби рухи зебоӣ касе

که شود سبز ز آب رخ زیبای کسی

Об азон дар қадами сарв ба хок афтода аст

آب ازان در قدم سرو به خاک افتاده است

Ки надорад хабар аз қомати раъноӣ касе

که ندارد خبر از قامت رعنای کسی

Хона зодаст сияҳи мастии соҳиби назарон

خانه زادست سیه مستی صاحب نظران

Чун қадаҳ чашм надоранд ба саҳбоӣ касе

چون قدح چشم ندارند به صهبای کسی

Ман гирифтам накунам рози ниҳонро изҳор

من گرفتم نکنم راز نهان را اظهار

Чаҳ кунам оҳ ба ғаммозии симоӣ касе ?

چه کنم آه به غمازی سیمای کسی؟

Даъвии ҷилва мастона макун эй шамшод

دعوی جلوه مستانه مکن ای شمشاد

Кин қабоеаст ки зебост ба болой касе

کاین قبایی است که زیباست به بالای کسی

На чунон шуъла кашидааст ки хомӯш шавад

نه چنان شعله کشیده است که خاموش شود

Оташи шавқи ман аз домани саҳроӣ касе

آتش شوق من از دامن صحرای کسی

Чаҳ хаёласт ки аз сина дигар ёд кунад

چه خیال است که از سینه دگر یاد کند

Дил ҳар кас равад аз ҷо ба тамошоӣ касе

دل هر کس رود از جا به تماشای کسی

На чунон гашти парешони дили сад пораи ман

نه چنان گشت پریشان دل صد پاره من

Ки маро ҷамъ кунад зулфи длороӣ касе

که مرا جمع کند زلف دلارای کسی

Сар ба сари фохтагони ҳалқа берун даранд

سر به سر فاختگان حلقه بیرون درند

Саркаши афтодаи зи баси сарви длороӣ касе

سرکش افتاده ز بس سرو دلارای کسی

Серума дар дида анҷум кашад аз битобӣ

سرمه در دیده انجم کشد از بیتابی

Мушти хокистарам аз оташи савдоӣ касе

مشت خاکسترم از آتش سودای کسی

Ҳар нафас май занами оташ ба ҷаҳон аз ғайрат

هر نفس می زنم آتش به جهان از غیرت

Ки мабодо шаканд хори ту дар пой касе

که مبادا شکند خار تو در پای کسی

Аз ғам рӯй замин танг нагардад соиб

از غم روی زمین تنگ نگردد صائب

Гарчи дар сина ошиқ набӯд ҷой касе

گرچه در سینه عاشق نبود جای کسی