Чанд дар фикри сароу ғам манзил бошӣ ?

چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟

Гузарад қофилаи умр ва ту ғофил бошӣ

گذرد قافله عمر و تو غافل باشی

Дар саранҷом сафар бош ва сабк кун худ ро

در سرانجام سفر باش و سبک کن خود را

Ту на он донаи шухӣ ки дарин гул бошӣ

تو نه آن دانه شوخی که درین گل باشی

Каъба дар гом нахустин кунад истиқболат

کعبه در گام نخستین کند استقبالت

Аз сари сидқ агар ҳамсафар дил бошӣ

از سر صدق اگر همسفر دل باشی

Чашм бигушоӣ ки хоки ту ҳамон хоҳад буд

چشم بگشای که خاک تو همان خواهد بود

Ҳамчуи девор ба ҳар сӯй ки моил бошӣ

همچو دیوار به هر سوی که مایل باشی

Азм бар ҳам задан ҳар ду ҷаҳонгар дорӣ

عزم بر هم زدن هر دو جهان گر داری

Ҳеҷ тадбир чунон нест ки икдл бошӣ

هیچ تدبیر چنان نیست که یکدل باشی

Гар дар ороиши зоҳир дгарон ме кӯшанд

گر در آرایش ظاهر دگران می کوشند

Ту дар он кӯш ки фархунда шамоил бошӣ

تو در آن کوش که فرخنده شمایل باشی

Дили дарёи садафи гавҳари шҳўор буд

دل دریا صدف گوهر شهوار بود

Ту тиҳии мағзи талабкор ба соҳил бошӣ

تو تهی مغز طلبکار به ساحل باشی

Гарчи хӯни ту ба шамшери тағофули резад

گرچه خون تو به شمشیر تغافل ریزد

Шарт ишқаст ки шарманда қотил бошӣ

شرط عشق است که شرمنده قاتل باشی

Киштӣ тан башикан , чанд дарин қулзуми хӯн

کشتی تن بشکن، چند درین قلزم خون

Таҳтаи машқи сад андеша ботил бошӣ ?

تخته مشق صد اندیشه باطل باشی؟

Дар хазон монеъ савдост агар бе баррагӣ

در خزان مانع سوداست اگر بی برگی

Дар баҳорон чаҳ зарураст ки оқил бошӣ ?

در بهاران چه ضرورست که عاقل باشی؟

Ҳосил ҳар ду ҷаҳони сарф агар бояд кард

حاصل هر دو جهان صرف اگر باید کرد

Саъй кун саъй ки шоистаи як дил бошӣ

سعی کن سعی که شایسته یک دل باشی

Ғам беҳосилӣ хеш нахурдӣ як бор

غم بی حاصلی خویش نخوردی یک بار

Чанд дар фикри замину ғам ҳосил бошӣ ?

چند در فکر زمین و غم حاصل باشی؟

Даврии роҳи ту соиби зи гронборӣ ҳост

دوری راه تو صائب ز گرانباری هاست

Бор аз хеш биндоз ки манзил бошӣ

بار از خویش بینداز که منزل باشی