Аз сари сидқ агар синаи худ чок кунӣ

از سر صدق اگر سینه خود چاک کنی

Файзи субҳ аз нафаси поки худ идрок кунӣ

فیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی

Дар қиёмати гул бехор самар ме бахшад

در قیامت گل بی خار ثمر می بخشد

Неши хорӣ ки ту аз обила намнок кунӣ

نیش خاری که تو از آبله نمناک کنی

Абр аз гавҳари шҳўори туро луқма диҳад

ابر از گوهر شهوار ترا لقمه دهد

Даҳани хеш агар ҳамчуи садаф пок кунӣ

دهن خویش اگر همچو صدف پاک کنی

Аз ту ҳар пораи дили барг нишотӣ гардад

از تو هر پاره دل برگ نشاطی گردد

Сабр чун ғунча агар бар дил ғамнок кунӣ

صبر چون غنچه اگر بر دل غمناک کنی

Пеш азон дам ки кунад хоки туро дар дили хӯн

پیش ازان دم که کند خاک ترا در دل خون

Май ба дасти ор ки хӯн дар ҷигар хок кунӣ

می به دست آر که خون در جگر خاک کنی

Гилаи хори зи пероҳани Юсуфи биҷост

گله خار ز پیراهن یوسف بیجاست

То ба кӣ шикваи зносозӣ афлок кунӣ ?

تا به کی شکوه ز ناسازی افلاک کنی؟

Ҳасан шуд по ба рикоб аз хати мишкӣн , башитоб

حسن شد پا به رکاب از خط مشکین، بشتاب

То магари гардии азин қофила идрок кунӣ

تا مگر گردی ازین قافله ادراک کنی

Барг ъушрат макун эй ғунча ки айёми баҳор

برگ عشرت مکن ای غنچه که ایام بهار

Он қадр нест ки пероҳани худ чок кунӣ

آنقدر نیست که پیراهن خود چاک کنی

Машав эй гули тарафи он рухи нозук ки тарӣ

مشو ای گل طرف آن رخ نازک که تری

Арақӣ нест ки аз ҷабҳаи худ пок кунӣ

عرقی نیست که از جبهه خود پاک کنی

Сарв агар бандаи он қомат раъно нашавад

سرو اگر بنده آن قامت رعنا نشود

Тавқ бар фохтагони ҳалқа фитрок кунӣ

طوق بر فاختگان حلقه فتراک کنی

Рӯй ношстаҳ ба даргоҳи ту хубон оянд

روی ناشسته به درگاه تو خوبان آیند

Гар ту чун оинаи домони назар пок кунӣ

گر تو چون آینه دامان نظر پاک کنی

Тухм чун сӯхт барӯманд нагардад соиб

تخم چون سوخت برومند نگردد صائب

Донаи ашк ба умед чаҳ дар хок кунӣ ?

دانه اشک به امید چه در خاک کنی؟