Рух барафрӯхта дигар ба назар май ое

رخ برافروخته دیگر به نظر می‌آیی

Аз шикори дили гарм ки дигар май ое ?

از شکار دل‌گرم که دگر می‌آیی؟

Аз садафи гавҳар шҳўор наёяд берун

از صدف گوهر شهوار نیاید بیرون

Ба сафойӣ ки ту аз хона ба дар май ое

به صفایی که تو از خانه به در می‌آیی

намечакад оби ҳаёт аз гули рухсори туро

می‌چکد آب حیات از گل رخسار ترا

Чашми бади давр ки хуши тоза ватар май ое

چشم بد دور که خوش تازه و تر می‌آیی

Кист густох ба рӯй ту тавонад дидан ?

کیست گستاخ به روی تو تواند دیدن؟

Ки ърқноки зи ойӣнаи бадар май ое

که عرقناک ز آیینه بدر می‌آیی

Асар аз дайну дилу ҳуш хиромат нагузошт

اثر از دین و دل و هوش خرامت نگذاشت

Дигар аз хона ба умед чаҳ бармеи ое ?

دیگر از خانه به امید چه برمی‌آیی؟

Чун касе аз ту баради сар ба саломат чу ҳубоб ?

چون کسی از تو برد سر به سلامت چو حباب؟

Ки сабки болтар аз мавҷи хатар май ое ?

که سبک‌بال‌تر از موج خطر می‌آیی؟

Ман ба як чашми кадомин сари раҳро гирам ?

من به یک چشم کدامین سر ره را گیرم؟

Ки ту дар ҷилваи зи сад роҳгзр май ое

که تو در جلوه ز صد راهگذر می‌آیی

Чаҳ аҷаби ошиқи икрнг агар нест туро ?

چه عجب عاشق یکرنگ اگر نیست ترا؟

Ки ту ҳрдм ба назари ранг дигар май ое

که تو هردم به نظر رنگ دگر می‌آیی

Куштаи нози ту дар рӯй замин кист ки нест ?

کشته ناز تو در روی زمین کیست که نیست؟

Ки чу хуршеди ту бо теғу сипар май ое

که چو خورشید تو با تیغ و سپر می‌آیی

Он қадр бош ки чун не шавам аз худ холӣ

آنقدر باش که چون نی شوم از خود خالی

Гар ба оғӯши ман эй танги шукр май ое

گر به آغوش من ای تنگ شکر می‌آیی

Барнаёмад маи рӯят ба май аз пардаи шарм

برنیامد مه رویت به می از پرده شرم

Кӣ дигар аз таҳи ин абри ту бармеи ое ?

کی دگر از ته این ابر تو برمی‌آیی؟

Аз ҳаётами нафаси по ба рикобӣ монда аст

از حیاتم نفس پا به رکابی مانده است

намеравад вақт , ба болинам агар май ое

می‌رود وقت، به بالینم اگر می‌آیی

Самар аз беду гул аз сарв намоён гардид

ثمر از بید و گل از سرو نمایان گردید

Кӣ ту эй сарви гули андом ба бар май ое ?

کی تو ای سرو گل‌اندام به بر می‌آیی؟

Шавад он ҳасани глўсўзи яке сад чу шарор

شود آن حسن گلوسوز یکی صد چو شرار

Ба канори ман дили сӯхтагар май ое

به کنار من دل‌سوخته گر می‌آیی

Ваҳшат аз суҳбат ошиқ макун эй тозаи ниҳол

وحشت از صحبت عاشق مکن ای تازه‌نهال

Ки зи пайванди накӯтар ба самар май ое

که ز پیوند نکوتر به ثمر می‌آیی

Ҷони нав дар ивази ҷон куҳан ме ёбад

جان نو در عوض جان کهن می‌یابد

Ҳаркиро дар дам рафтан ту ба сар май ое

هرکه را در دم رفتن تو به سر می‌آیی

Ба чаҳ тадбир касе аз ту барӯманд шавад ?

به چه تدبیر کسی از تو برومند شود؟

На ба зорӣ , на ба зӯр ва на ба зар май ое

نه به زاری، نه به زور و نه به زر می‌آیی

Ин латофат ки туро дода худо , ҳайронам

این لطافت که ترا داده خدا، حیرانم

Ки чаҳ сони аҳли назарро ба назар май ое

که چه سان اهل نظر را به نظر می‌آیی

Гашти хуршеди ҷаҳони тоби зи мағриби толеъ

گشت خورشید جهان‌تاب ز مغرب طالع

Кӣ ту эй сангдил аз хона ба дар май ое ?

کی تو ای سنگدل از خانه به در می‌آیی؟

Ҷони зи шавқи ту расидааст ба лаби соиб ро

جان ز شوق تو رسیده است به لب صائب را

Ҳеҷ вақте ба азин нест агар май ое

هیچ وقتی به ازین نیست اگر می‌آیی