Айш фаршаст дар он маҳфили рӯҳ афзое

عیش فرش است در آن محفل روح افزایی

Ки фитад шиша май ҷоеу соқӣ ҷое

که فتد شیشه می جایی و ساقی جایی

Гирд кулуфт нанишинад ба ҷабин дар базмӣ

گرد کلفت ننشیند به جبین در بزمی

Ки буд даст фишон сарви сеӣ болоӣ

که بود دست فشان سرو سهی بالایی

Мардумак меҳр хамӯшӣаст назарбозон ро

مردمک مهر خموشی است نظربازان را

Дар ҳаримӣ ки набошад назар гуёе

در حریمی که نباشد نظر گویایی

Юсуф аз қаҳти харидори дил худ ме хӯрд

یوسف از قحط خریدار دل خود می خورد

Ҳасани мағрур ту медошт агар парвое

حسن مغرور تو می داشت اگر پروایی

Чашм азон ҳасани ҷаҳонгир чаҳ идрок кунад ?

چشم ازان حسن جهانگیر چه ادراک کند؟

Дар ҳубобӣ чаҳ қадар ҷилва кунад дарёӣ ?

در حبابی چه قدر جلوه کند دریایی؟

Дар тамошоӣ ту афтод кулоҳ аз сари чарх

در تماشای تو افتاد کلاه از سر چرخ

Хабар аз хеши надорӣ чаҳ қадари раъное

خبر از خویش نداری چه قدر رعنایی

Сари хуршеди дарин роҳ ба хок афтода аст

سر خورشید درین راه به خاک افتاده است

Ки ба афтодагӣ соя кунад парвое ?

که به افتادگی سایه کند پروایی؟

Кӯҳро нолаи ман сар ба биёбон дода аст

کوه را ناله من سر به بیابان داده است

Нест дар домани ин дашт чу ман шайдое

نیست در دامن این دشت چو من شیدایی

Ҷилваи биҳдаҳ зойеъ макун эй боғи биҳишт

جلوه بیهده ضایع مکن ای باغ بهشت

Ки ман аз гӯша дил ёфтаам моӣўоиӣ

که من از گوشه دل یافته ام مائوایی

Танагии хоки маро бар сари он май орад

تنگی خاک مرا بر سر آن می آرد

Каз ғубори дили худ тарҳ кунам саҳройӣ

کز غبار دل خود طرح کنم صحرایی

Ъушрат рӯй замини хона ба дуашон доранд

عشرت روی زمین خانه به دوشان دارند

Ҷой рашкаст бар он кас ки надорад ҷое

جای رشک است بر آن کس که ندارد جایی

Ҳар кафи хоки зи асрори ҳақиқат лавҳӣ аст

هر کف خاک ز اسرار حقیقت لوحی است

Соиб аз серумаи тавфиқ агар бенаӣ

صائب از سرمه توفیق اگر بینایی