Мабош мъҷбу худбин ки дар балои уфтӣ

مباش معجب و خودبین که در بلا افتی

Мубин дар оина бисёр каз сафои уфтӣ

مبین در آینه بسیار کز صفا افتی

Ба ҳар сухани Марв аз ҷо ки ҷон расад ба лабат

به هر سخن مرو از جا که جان رسد به لبت

Чу узви рафтаи зи ҷо то дигар ба ҷои уфтӣ

چو عضو رفته ز جا تا دگر به جا افتی

Чу гул ба ханда меало даҳони хеш , мабод

چو گل به خنده میالا دهان خویش، مباد

Ба хоки роҳ ба як силии сабои уфтӣ

به خاک راه به یک سیلی صبا افتی

Чунон брои зи таъаллуқ ки нақш напазирӣ

چنان برآ ز تعلق که نقش نپذیری

Агар бараҳна дар оғӯши бӯрёи уфтӣ

اگر برهنه در آغوش بوریا افتی

Ба дарди ғурбат зиндон бисоз чун Юсуф

به درد غربت زندان بساز چون یوسف

Марв ба ҷониби канъон ки аз баҳои уфтӣ

مرو به جانب کنعان که از بها افتی

Ба моҷарои ману ишқи паии туоне барад

به ماجرای من و عشق پی توانی برد

Агар ба киштии хасмона бо қазои уфтӣ

اگر به کشتی خصمانه با قضا افتی

Ҷаҳон ва ҳар чаҳ дар ӯ ҳаст пуч ва бе мағзаст

جهان و هر چه در او هست پوچ و بی مغزست

Мабод дар пай ӯ ҳамчуи каҳрабои уфтӣ

مباد در پی او همچو کهربا افتی

зи нолаҳои ғарибонаи манъ мо накунӣ

ز نالههای غریبانه منع ما نکنی

Агар дили шабӣ аз корвони ҷудои уфтӣ

اگر دل شبی از کاروان جدا افتی

зи азми сусти чунон коҳилӣ кигар хорӣ

ز عزم سست چنان کاهلی که گر خاری

Ба доман ту занад даст , бар қафои уфтӣ

به دامن تو زند دست، بر قفا افتی

Басар расӣдани раҳ дар фитодагӣ бандаст

بسر رسیدن ره در فتادگی بندست

зи дасти тешаи миндоз то зи пои уфтӣ

ز دست تیشه مینداز تا ز پا افتی

Аннан ба даст ҳаво додае чу барги хазон

عنان به دست هوا داده ای چو برگ خزان

Худоӣ донад то оқибати куҷои уфтӣ

خدای داند تا عاقبت کجا افتی

Ба зери пои даровари сипеҳрро , то чанд

به زیر پای درآور سپهر را، تا چند

Чу бори тарҳи дарин куҳнаи Асияи уфтӣ ?

چو بار طرح درین کهنه آسیا افتی؟

Чу офтоби зи сар по кунанд грмрўон

چو آفتاب ز سر پا کنند گرمروان

Ту ҳар куҷо ки рисии ҳамчуи сояи вои уфтӣ

تو هر کجا که رسی همچو سایه وا افتی

Чу офтоби азизи ҷаҳони шӯии соиб

چو آفتاب عزیز جهان شوی صائب

Агар чу партав ӯ зери дасту пои уфтӣ

اگر چو پرتو او زیر دست و پا افتی