Ту то з ҳастӣ худ бехабар наме уфтӣ

تو تا ز هستی خود بی خبر نمی افتی

зи хеши марҳалае пештар наме уфтӣ

ز خویش مرحله ای پیشتر نمی افتی

Азин ҷаҳону саранҷом он машав ғофил

ازین جهان و سرانجام آن مشو غافل

Агар ба фикри ҷаҳон дигар наме уфтӣ

اگر به فکر جهان دگر نمی افتی

Мсози айби ҳунарнамои зотии худ ро

مساز عیب هنرنمای ذاتی خود را

Агар ба водии касби ҳунар наме уфтӣ

اگر به وادی کسب هنر نمی افتی

зи чархи ҳамчуи садафи гавҳари ту бе қадараст

ز چرخ همچو صدف گوهر تو بی قدرست

Чаро буруни зи садаф чун гуҳар наме уфтӣ ?

چرا برون ز صدف چون گهر نمی افتی؟

Ситораи ту азонаст зуди мейр ки ту

ستاره تو ازان است زود میر که تو

Ба бахти сӯхтае чун шарар наме уфтӣ

به بخت سوخته ای چون شرر نمی افتی

Ақиқро зи хароши ҷигари баромади ном

عقیق را ز خراش جگر برآمد نام

Чаро ба фикри хароши ҷигар наме уфтӣ ?

چرا به فکر خراش جگر نمی افتی؟

Агар турои раг хомӣ накарда дар занҷир

اگر ترا رگ خامی نکرده در زنجیر

Ба пои нахл чаро чун самар наме уфтӣ ?

به پای نخل چرا چون ثمر نمی افتی؟

зи мӯ ба мӯии ту роҳи аҷал сифедӣ кард

ز مو به موی تو راه اجل سفیدی کرد

Ту шӯхи чашм ба фикри сафар наме уфтӣ

تو شوخ چشم به فکر سفر نمی افتی

Ҳазор гумшударо дар намоз май ёбӣ

هزار گمشده را در نماز می یابی

Чаро ба фикри худ эй бехабар наме уфтӣ ?

چرا به فکر خود ای بی خبر نمی افتی؟

Ба пои қофилаи қатъ тариқ кун соиб

به پای قافله قطع طریق کن صائب

зи барқу бод агар пештар наме уфтӣ

ز برق و باد اگر پیشتر نمی افتی