зи хати сияҳи рух чун лолаи зор худ кардӣ

ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردی

Ситам ба рӯзи ману рӯзгор худ кардӣ

ستم به روز من و روزگار خود کردی

Ҳамон зи моҳи тамоми ту нур май борад

همان ز ماه تمام تو نور می بارد

Агар чаҳ ҳолаи хатро ҳисор худ кардӣ

اگر چه هاله خط را حصار خود کردی

Ҳазор дидатар дар қафои з шабнам дошт

هزار دیده تر در قفا ز شبنم داشت

Гулӣ ки аз рухи худ дар канор худ кардӣ

گلی که از رخ خود در کنار خود کردی

Маро ки сохта будам ба доғи навмидӣ

مرا که ساخته بودم به داغ نومیدی

Дигар барои чаҳ умедвор худ кардӣ ?

دگر برای چه امیدوار خود کردی؟

Ҳазор шикваи ҷонсӯзи доштам дар дил

هزار شکوه جانسوز داشتم در دل

Маро ба ним нигаҳи шармсор худ кардӣ

مرا به نیم نگه شرمسار خود کردی

Накард барқи ҷҳонсўз бо хасу хошок

نکرد برق جهانسوز با خس و خاشاک

зи гармии ончии ту бо беқарор худ кардӣ

ز گرمی آنچه تو با بی قرار خود کردی

Нагашт ҳурмати дайни санги роҳи шухии ту

نگشت حرمت دین سنگ راه شوخی تو

Агар ба каъба раседӣ шикор худ кардӣ

اگر به کعبه رسیدی شکار خود کردی

зи ваъдае ки дилатро хабар набӯд азон

ز وعده ای که دلت را خبر نبود ازان

Чаҳ хӯн ки дар дилам аз интизор худ кардӣ

چه خون که در دلم از انتظار خود کردی

Мабод офати пажмурдагии баҳори туро

مباد آفت پژمردگی بهار ترا

Чунин ки тозаи маро аз баҳор худ кардӣ

چنین که تازه مرا از بهار خود کردی

Чҳо кунӣ ба дил об карда ошиқ

چها کنی به دل آب کرده عاشق

Ки оби оинаро беқарор худ кардӣ

که آب آینه را بی قرار خود کردی

Гуҳари зи гирди ятемӣ гаронбаҳо гардад

گهر ز گرد یتیمی گرانبها گردد

Канораи баҳр чаҳ аз хоксор худ кардӣ ?

کناره بهر چه از خاکسار خود کردی؟

Ҳануз кӯҳ ба хизмат набаста буд камар

هنوز کوه به خدمت نبسته بود کمر

Ки ҳамчуи лолаи марои доғдор худ кардӣ

که همچو لاله مرا داغدار خود کردی

Ту аз куҷоу таъаллуқ ба обу гули соиб ?

تو از کجا و تعلق به آب و گل صائب؟

Ситам ба оина беғубор худ кардӣ

ستم به آینه بی غبار خود کردی