Агар насими саҳаргоҳи меҳрбон будӣ

اگر نسیم سحرگاه مهربان بودی

зи буии гули қафасами рашки гулистон будӣ

ز بوی گل قفسم رشک گلستان بودی

Аннан гусаста намерафт боди пои нафас

عنان گسسته نمی رفت باد پای نفس

Агар ҳузури дарин тираи хокдон будӣ

اگر حضور درین تیره خاکدان بودی

Гуҳари ғубор ятемӣ фишондӣ аз доман

گهر غبار یتیمی فشاندی از دامن

зи хокмоли ҳаводис агар амон будӣ

ز خاکمال حوادث اگر امان بودی

Шудӣ зи шикваи хунини ман ҷигарҳо доғ

شدی ز شکوه خونین من جگرها داغ

Агар чу захм , даҳони марои забон будӣ

اگر چو زخم، دهان مرا زبان بودی

Задӣ ғурури саодат ба мағзи ман оташ

زدی غرور سعادت به مغز من آتش

Агар на ризқ эй ман устихон будӣ

اگر نه رزق همای من استخوان بودی

Агар ба чашмтар мо мулоимат кардӣ

اگر به چشم تر ما ملایمت کردی

Таровати гул рӯй ту ҷовдон будӣ

طراوت گل روی تو جاودان بودی

Агар наҳуфта наме буд корфармое

اگر نهفته نمی بود کارفرمایی

Ҷаҳони чунон ки ту май хостии чунон будӣ

جهان چنان که تو می خواستی چنان بودی

Ҳануз буд замини гири чархи миное

هنوز بود زمین گیر چرخ مینایی

Ки чун шароби сабӯҳӣ ба дили равон будӣ

که چون شراب صبوحی به دل روان بودی

з рӯй гарми ту оташ ба ҷонам афтода аст

ز روی گرم تو آتش به جانم افتاده است

Хуши он замон ки ба ушшоқи саргарон будӣ !

خوش آن زمان که به عشاق سرگران بودی!

ШкрФшонии нутқ ту нест имрӯзӣ

شکرفشانی نطق تو نیست امروزی

Ба гоҳўораҳ чу исои ту хуши забон будӣ

به گاهواره چو عیسی تو خوش زبان بودی

Ситораи ту дило он замон саодат дошт

ستاره تو دلا آن زمان سعادت داشت

Ки ҳамчуи хол дар он гӯшаи даҳон будӣ

که همچو خال در آن گوشه دهان بودی

Фиреби дона ба чашми ту хок зад чун дом

فریب دانه به چشم تو خاک زد چون دام

Вагарнаи сокини фирдавси ҷовдон будӣ

وگرنه ساکن فردوس جاودان بودی

Агар зи оинаи рӯйони сухан кашӣ ме дошт

اگر ز آینه رویان سخن کشی می داشت

Ҷаҳони зи тӯтии соиби шкрстон будӣ

جهان ز طوطی صائب شکرستان بودی