Моли теғ забон нест ғайри сарбозӣ

مآل تیغ زبان نیست غیر سربازی

Ба зер теғ кунӣ чанд гардани афрозӣ ?

به زیر تیغ کنی چند گردن افرازی؟

зи аҳли дарди марои ранги ман хаҷал дорад

ز اهل درد مرا رنگ من خجل دارد

Ки мекунад ба забони шикастаи ғаммозӣ

که می کند به زبان شکسته غمازی

Шудам ба чашми худ умедвор то шабнам

شدم به چشم خود امیدوار تا شبنم

Гирифт домани хуршед аз назарбозӣ

گرفت دامن خورشید از نظربازی

Фитодаи кор ба сангини дилии маро ки кунад

فتاده کار به سنگین دلی مرا که کند

Ба оҳи сӯхтагони ҳамчуи зулфи худ бозӣ

به آه سوختگان همچو زلف خود بازی

Ба май зи тинат зоҳид нарафт хушкии зуҳд

به می ز طینت زاهد نرفت خشکی زهد

Набарди қурби гул аз табъи хор носозӣ

نبرد قرب گل از طبع خار ناسازی

Шуд аз либоси хашини бештари ръўнти нафас

شد از لباس خشن بیشتر رعونت نفس

зи хор ва хас кунад оташи фузуни сарафрозӣ

ز خار و خس کند آتش فزون سرافرازی

Тараҳҳумаст бар он андалеби кӯтаҳи байн

ترحم است بر آن عندلیب کوته بین

Ки кард мавсими гули сарфи ошён созӣ

که کرد موسم گل صرف آشیان سازی

зи хокбозии тифлона иморат кард

ز خاکبازی طفلانه عمارت کرد

Марои халоси дарин рӯзгор , худсозӣ

مرا خلاص درین روزگار، خودسازی

Фиғон ки умри гиромии марои зи тӯли амл

فغان که عمر گرامی مرا ز طول امل

Чу анкабути саромад ба ресмони бозӣ

چو عنکبوت سرآمد به ریسمان بازی

Мада ба маҳфили худ раҳи сияҳи забонон ро

مده به محفل خود ره سیه زبانان را

Ки хомаро яди тўлост дар схнсозӣ

که خامه را ید طولاست در سخنسازی

Чу доғи лолаи маро дар ҷигари гиреҳ шуда аст

چو داغ لاله مرا در جگر گره شده است

Ҳазор нолаи хунини з бе ҳам овозӣ

هزار ناله خونین ز بی هم آوازی

Маро ба оина чун тӯтӣ эҳтиёҷӣ нест

مرا به آینه چون طوطی احتیاجی نیست

Ки равшанаст саводами зи синаи пардозӣ

که روشن است سوادم ز سینه پردازی

Ҳавои васл ҳадаф ҳаст агар турои соиб

هوای وصل هدف هست اگر ترا صائب

Макун чу тири ҳавои буландпарвозӣ

مکن چو تیر هوایی بلندپروازی