Ба маҳфилӣ ки рух аз бодаи лола зор кунӣ

به محفلی که رخ از باده لاله زار کنی

Чаҳ хӯн ки дар дил бераҳм рӯзгор кунӣ

چه خون که در دل بی رحم روزگار کنی

Дигар ба сайд ғизолон намекунӣ рағбат

دگر به صید غزالان نمی کنی رغبت

Дили рамидаи моро агар шикор кунӣ

دل رمیده ما را اگر شکار کنی

Куҷо ба фикри ман бешароб май уфтӣ ?

کجا به فکر من بی شراب می افتی؟

Ту каз макидан лаби чора хумор кунӣ

تو کز مکیدن لب چاره خمار کنی

Ба лолаи зор гар уфтад раҳат , зи пуркорӣ

به لاله زار گر افتد رهت، ز پرکاری

Ба тўФи хоки шаҳидони худ шумор кунӣ

به طوف خاک شهیدان خود شمار کنی

Ту каз ҳаё накунӣ шонаи зулфро ҳаргиз

تو کز حیا نکنی شانه زلف را هرگز

Чаҳ илтифот ба дилҳои беқарор кунӣ ?

چه التفات به دلهای بی قرار کنی؟

зи атсаи хӯни ғизолон ба хок май резад

ز عطسه خون غزالان به خاک می ریزد

Агар каманди худ аз зулф мшкбор кунӣ

اگر کمند خود از زلف مشکبار کنی

Чаҳ хандаҳо ки ба вазъ ҷаҳон кунӣ чун субҳ

چه خنده ها که به وضع جهان کنی چون صبح

Нафаси шимурда заданро агар шиор кунӣ

نفس شمرده زدن را اگر شعار کنی

Ба фикри даврӣ беихтиёр агар бошӣ

به فکر دوری بی اختیار اگر باشی

з ҳар чаҳ ҳаст ҷудоӣ ба ихтиёр кунӣ

ز هر چه هست جدایی به اختیار کنی

Нафас бар оташ сӯзанда бол ва пар гардад

نفس بر آتش سوزنده بال و پر گردد

Мабод шикваи зи авзоъ рӯзгор кунӣ

مباد شکوه ز اوضاع روزگار کنی

Чаҳ ҳоҷатаст ба ҷоми ҷаҳони намои соиб

چه حاجت است به جام جهان نما صائب

Агар ту оинаи сина беғубор кунӣ

اگر تو آینه سینه بی غبار کنی