Намонад дашти ҷунунро рамидаи оҳӯе

نماند دشت جنون را رمیده آهویی

Ки пеши ваҳшати ман таҳ накард зонуе

که پیش وحشت من ته نکرد زانویی

Чу қибла гумшудагонаст дидаи саргардон

چو قبله گمشدگان است دیده سرگردان

Ба маҳфилӣ ки дар ӯ нест тоқи абрӯе

به محفلی که در او نیست طاق ابرویی

Чу доғи лола ба ҳар ҷонибӣ ки ме нагарм

چو داغ لاله به هر جانبی که می نگرم

Маро иҳота намӯдааст оташини рӯе

مرا احاطه نموده است آتشین رویی

Чу шамъи гиряи мастонаро ғанимати дон

چو شمع گریه مستانه را غنیمت دان

Ки ҳар нафас буд ин оби талх дар ҷӯӣ

که هر نفس بود این آب تلخ در جویی

Шавад зи як дили бедор , олимии бедор

شود ز یک دل بیدار، عالمی بیدار

Ҳазор хуфта барояд зи хоб аз ҳўиӣ

هزار خفته برآید ز خواب از هویی

Азон сапанди дарин базм шуд баланди овоз

ازان سپند درین بزم شد بلند آواز

Ки сохт хурдаи ҷони сарфи оташини рӯе

که ساخت خرده جان صرف آتشین رویی

Азин чаҳ суд ки мӯят сифед гардӣдааст ?

ازین چه سود که مویت سفید گردیده است؟

Туро чу нест ғами оқибати сари мӯе

ترا چو نیست غم عاقبت سر مویی

Ҳузури маънии бегонаро ғанимати дон

حضور معنی بیگانه را غنیمت دان

Дарин замона ки қаҳтаст ошнорўиӣ

درین زمانه که قحط است آشنارویی

Маро ки малики ҷаҳон дар назар наме омад

مرا که ملک جهان در نظر نمی آمد

Хароби сохт тамошои тоқи абрӯе

خراب ساخت تماشای طاق ابرویی

Муроди мардуми озода шустан дастӣ аст

مراد مردم آزاده شستن دستی است

Маро басаст чу сарв аз ҷаҳони лаби ҷӯӣ

مرا بس است چو سرو از جهان لب جویی

На ман зи дил , на дил аз ҳоли ман хабар дорад

نه من ز دل، نه دل از حال من خبر دارد

Чу нофае ки фитад аз рамидаи оҳӯе

چو نافه ای که فتد از رمیده آهویی

Шавад чу фохтаи соиби зи поси дили озод

شود چو فاخته صائب ز پاس دل آزاد

Касе ки дод дили худ ба сарви дилҷӯе

کسی که داد دل خود به سرو دلجویی