Тӯмори умр тай шуд ва ғофил нишаста Эй
طومار عمر طی شد و غافل نشسته ای
Бархест шӯри ҳашар ва ту коҳил нишаста Эй
برخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای
Дар водӣӣ ки барқ хӯрд неши коҳилӣ
در وادیی که برق خورد نیش کاهلی
Аз ғифлат орамида чу манзил нишаста Эй
از غفلت آرمیده چو منزل نشسته ای
Нилӯфари сипеҳр ба хӯни ту ташна аст
نیلوفر سپهر به خون تو تشنه است
эй лолаи шукуфта чаҳ ғофил нишаста Эй
ای لاله شکفته چه غافل نشسته ای
Хизри раҳеу пушт ба девор дода Эй
خضر رهی و پشت به دیوار داده ای
Ойӣнае , чаҳ суд ки дар гул нишаста Эй
آیینه ای، چه سود که در گل نشسته ای
Бар чеҳраи ?ут чигуна дар файз во шавад ?
بر چهره ات چگونه در فیض وا شود؟
Охири кадоми шаб ба дар дил нишастае ?
آخر کدام شب به در دل نشسته ای؟
Дар каъбаеу пушт ба миҳроб карда Эй
در کعبه ای و پشت به محراب کرده ای
Ҳам маҳмилӣ ба Лайлӣ ва ғофил нишаста Эй
هم محملی به لیلی و غافل نشسته ای
Чандини ҳазор марҳала мебоядат бурид
چندین هزار مرحله می بایدت برید
То равшанат шавад ки ба манзил нишаста Эй
تا روشنت شود که به منزل نشسته ای
Ин он ғазал ки файзии ширин калом гуфт
این آن غزل که فیضی شیرین کلام گفت
Дар дидаам халида ва дар дил нишаста Эй
در دیده ام خلیده و در دل نشسته ای