Бе пардаи рӯ дар оина мо накарда Эй

بی پرده رو در آینه ما نکرده ای

Худро чунон ки ҳаст тамошо накарда Эй

خود را چنان که هست تماشا نکرده ای

Дар хилватӣ ки оина бедор бӯда аст

در خلوتی که آینه بیدار بوده است

Ҳаргизи зи шарми банди қабои вонкрдаҳ Эй

هرگز ز شرم بند قبا وانکرده ای

Имрӯзи банди перҳан худ набаста Эй

امروز بند پیرهن خود نبسته ای

Чашм ки мондааст ки бино накардае ?

چشم که مانده است که بینا نکرده ای؟

Резӣ азон чу сарву санавбар ба хоки роҳ

ریزی ازان چو سرو و صنوبر به خاک راه

Коўқоти сарфи бурдан дилҳо накарда Эй

کاوقات صرف بردن دلها نکرده ای

Аз ҷилваҳои сарви парешони хироми худ

از جلوه های سرو پریشان خرام خود

Як каф замин намонда ки эҳё накарда Эй

یک کف زمین نمانده که احیا نکرده ای

Як нуқта нест дар хами паргор на фалак

یک نقطه نیست در خم پرگار نه فلک

Каз ҳасани дилпазир сувидо накарда Эй

کز حسن دلپذیر سویدا نکرده ای

Мо ончӣ кардаем , фидои ту сар ба сар

ما آنچه کرده ایم، فدای تو سر به سر

эй сангдил чаҳ монда ки бо мо накардае ?

ای سنگدل چه مانده که با ما نکرده ای؟

Зон шикваи дорӣ аз дили ғамгин ки ҳамчуи мо

زان شکوه داری از دل غمگین که همچو ما

Дарюзаи ғам аз дар дилҳо накарда Эй

دریوزه غم از در دلها نکرده ای

Бо зулфи дстбозӣ азон мекунӣ ки ту

با زلف دستبازی ازان می کنی که تو

Дастии дароз дар дил шабҳо накарда Эй

دستی دراز در دل شبها نکرده ای

Май нозӣ эй садаф ба гуҳарҳои поки худ

می نازی ای صدف به گهرهای پاک خود

Гуё ки пеши абри даҳан во накарда Эй

گویا که پیش ابر دهن وا نکرده ای

Зон танги айш чун гуҳари афтодае ки ту

زان تنگ عیش چون گهر افتاده ای که تو

Одат ба талху шӯр чу дарё накарда Эй

عادت به تلخ و شور چو دریا نکرده ای

Дар растхези рӯ ба қафои ҳашар май шӯй

در رستخیز رو به قفا حشر می شوی

эй ғофилӣ ки пушт ба дунё накарда Эй

ای غافلی که پشت به دنیا نکرده ای

Хушкаст азон даҳони ту соиб ки чун садаф

خشک است ازان دهان تو صائب که چون صدف

Дарюзае зи олам боло накарда Эй

دریوزه ای ز عالم بالا نکرده ای