эй дил чаҳ дар қаламрави майхонаи монда Эй
ای دل چه در قلمرو میخانه مانده ای
Ҳайрон май чу дидаи паймонаи монда Эй
حیران می چو دیده پیمانه مانده ای
Аз баҳри ошнои ин хӯнии ҳаё
از بهر آشنایی این خونی حیا
Аз сад ҳазор маънии бегонаи монда Эй
از صد هزار معنی بیگانه مانده ای
Ҷой ту нест кунҷи харобот бе ғамӣ
جای تو نیست کنج خرابات بی غمی
Онҷо ба завқи гиряи мастонаи монда Эй
آنجا به ذوق گریه مستانه مانده ای
Вақтаст ғайритӣ кунӣ ва як ҷиҳати шӯй
وقت است غیرتی کنی و یک جهت شوی
Пар дар миёни каъбау бтхонаҳи монда Эй
پر در میان کعبه و بتخانه مانده ای
Ҷӯшӣ агар бароварӣ аз дили басари рисӣ
جوشی اگر برآوری از دل بسر رسی
Чун дард агар чаҳ дар таҳи паймонаи монда Эй
چون درد اگر چه در ته پیمانه مانده ای
Ҳамтолеъи ҳумое ва аз коҳилӣ чу ҷғд
همطالع همایی و از کاهلی چو جغد
Беболу пар ба гӯшаи вайронаи монда Эй
بی بال و پر به گوشه ویرانه مانده ای
Ибрати зи шонау дили сад чок ӯ бигир
عبرت ز شانه و دل صد چاک او بگیر
Дар дудмони зулф чаҳ чун шонаи монда Эй
در دودمان زلف چه چون شانه مانده ای
Зинҳор дил мабанд ба Тифлон ки анқариб
زنهار دل مبند به طفلان که عنقریب
Тифлон рамидаанд ва ту девонаи монда Эй
طفلان رمیده اند و تو دیوانه مانده ای
Фардост дар ниқоби хазони гул хазида аст
فرداست در نقاب خزان گل خزیده است
Дар кунҷи ошиёнаи ғарибонаи монда Эй
در کنج آشیانه غریبانه مانده ای
Ҳамроҳ туаст ризқ ба ҳар ҷо ки май рӯй
همراه توست رزق به هر جا که می روی
Дар гӯшаи қафас чаҳ паии донаи мондае ?
در گوشه قفس چه پی دانه مانده ای؟
Бас нест сақфи чарх , ки дар мавсимии чунин
بس نیست سقف چرخ، که در موسمی چنین
Дар зери бори сақфи зи кошонаи мондае ?
در زیر بار سقف ز کاشانه مانده ای؟
Дар санги лола , дар ҷигари хок гул намонад
در سنگ لاله، در جگر خاک گل نماند
эй хонимони хароб чаҳ дар хонаи мондае ?
ای خانمان خراب چه در خانه مانده ای؟
Худро ба ншоӣаҳ Эй бирасон , варна анқариб
خود را به نشائه ای برسان، ورنه عنقریب
Рафтааст навбаҳор ва ту фарзонаи монда Эй
رفته است نوبهار و تو فرزانه مانده ای
Наъли ҳарами зи шавқи ту соиб дар оташ аст
نعل حرم ز شوق تو صائب در آتش است
Ғамгин чаро ба гӯшаи бтхонаҳи мондае ?
غمگین چرا به گوشه بتخانه مانده ای؟