эй кӯҳи бесутун ки чунин саркашеда Эй
ای کوه بیستون که چنین سرکشیدهای
Бозуии оҳанӣни марои даври дидае !
بازوی آهنین مرا دور دیدهای!
эй дил ки дар ҳавои хату зулф май парӣ
ای دل که در هوای خط و زلف میپری
Охири кадоми донаи азин доми чидае ?
آخر کدام دانه ازین دام چیدهای؟
Имрӯзи мастии ту ду болой бода аст
امروز مستی تو دو بالای باده است
Маълум мешавад лаби худро мкидаҳ Эй
معلوم میشود لب خود را مکیدهای
Дории хабари з рӯй замин , гарчи аз ҳаё
داری خبر ز روی زمین، گرچه از حیا
Ҷузи пушти пои хеши мақомии надида Эй
جز پشت پای خویش مقامی ندیدهای
Шухии чунон ки то назар аз ҳам гушӯда ам
شوخی چنان که تا نظر از هم گشودهام
Аз дил чу ашк бар сари мижгони давида Эй
از دل چو اشک بر سر مژگان دویدهای
Воқиф нае зи лиззати ишқи ниҳони мо
واقف نهای ز لذت عشق نهان ما
Як гул ба тарсу ларзи з гулшан начида Эй
یک گل به ترس و لرز ز گلشن نچیدهای
Аз хӯни гарми рӯзи ҷазо сар баровард
از خون گرم روز جزا سر برآورد
Дар ҳар дилӣ ки нашутур мижгони халида Эй
در هر دلی که نشتر مژگان خلیدهای
Чун доғ , дил ба лолаи боғ ҷаҳон мабанд
چون داغ، دل به لاله باغ جهان مبند
Мурдааст ин чароғ , нафас то кашида Эй
مرده است این چراغ، نفس تا کشیدهای
Гӯши ҳазор нағмаи саро бар даҳон туаст
گوش هزار نغمهسرا بر دهان توست
Соиб чаҳ сар ба ҷайб хамӯшӣ кашидае ?
صائب چه سر به جیب خموشی کشیدهای؟