Оташ ба хирман аз гули боғии надида Эй

آتش به خرمن از گل باغی ندیده ای

Ҷӯши ҷунуни зи чашмаи доғии надида Эй

جوش جنون ز چشمه داغی ندیده ای

Парвонаи вори силӣ оташ нахурда Эй

پروانه وار سیلی آتش نخورده ای

Дар дудмони оҳи чароғии надида Эй

در دودمان آه چراغی ندیده ای

Бо нолаи як саросар гулшан нарафта Эй

با ناله یک سراسر گلشن نرفته ای

Бо андалеби гӯшаи боғии надида Эй

با عندلیب گوشه باغی ندیده ای

Аз лолаи зори обилаи як гул начида Эй

از لاله زار آبله یک گل نچیده ای

Дар пои шавқ , хори суроғии надида Эй

در پای شوق، خار سراغی ندیده ای

Бо чоки синаи дасту гиребони набӯда Эй

با چاک سینه دست و گریبان نبوده ای

Дар дасти худ зи доғи аёғии надида Эй

در دست خود ز داغ ایاغی ندیده ای

Умрат чу гул ба хандаи шодӣ гузашта аст

عمرت چو گل به خنده شادی گذشته است

Захмии ниёзмудау доғии надида Эй

زخمی نیازموده و داغی ندیده ای

Соиби зи марги ин ҳамаи андешаи ?ут з чист ?

صائب ز مرگ این همه اندیشه ات ز چیست؟

Ҳаргизи зи умри хеши фироқии надида Эй

هرگز ز عمر خویش فراغی ندیده ای