эй шамъи тавр аз оташи ҳасанати забона Эй

ای شمع طور از آتش حسنت زبانه‌ای

Олам ба даври зулфи ту знҷирхонаҳ Эй

عالم به دور زلف تو زنجیرخانه‌ای

Шуд сабз ва хӯша кард ва ба хирман кашид рахт

شد سبز و خوشه کرد و به خرمن کشید رخت

Зини бештар чигуна кунад саъй , донае ?

زین بیشتر چگونه کند سعی، دانه‌ای؟

Аз ҳар ситораи чашми бадӣ дар камӣни мост

از هر ستاره چشم بدی در کمین ماست

Бо садҳазори тир чаҳ созад нишонае ?

با صدهزار تیر چه سازد نشانه‌ای؟

Чун сари буруни барад ба саломати сапанди мо ?

چون سر برون برد به سلامت سپند ما؟

Зини баҳри оташин ки надорад карона Эй

زین بحر آتشین که ندارد کرانه‌ای

Чун боди субҳи ризқи ман аз буии гул буд

چون باد صبح رزق من از بوی گل بود

Мурғи қафаси ним ки бисозам ба дона Эй

مرغ قفس نیم که بسازم به دانه‌ای

Ошиқ касе буд ки дарин дашти оташин

عاشق کسی بود که درین دشت آتشین

Парвонаи вор хуш накунад ошиёна Эй

پروانه‌وار خوش نکند آشیانه‌ای

Нофи маро ба нағмаи ъушрат бурӣда анд

ناف مرا به نغمهٔ عشرت بریده‌اند

Чун не наме занами нафас бетарона Эй

چون نی نمی‌زنم نفس بی‌ترانه‌ای

Соиб фусурдаем , биё дар миён фикан

صائب فسرده‌ایم، بیا در میان فکن

Аз қавли мавлавии ғазали ошиқона Эй

از قول مولوی غزل عاشقانه‌ای