эй зулфи мшкбори ту аз раҳмати оятӣ

ای زلف مشکبار تو از رحمت آیتی

Вази лаъли обдори ту кавсари ривоятӣ

وز لعل آبدار تو کوثر روایتی

Ҷузи сояи қади ту ки эй подшоҳи ҳасан

جز سایه قد تو که ای پادشاه حسن

Рӯй замин гирифт ба хобидаи роятӣ ?

روی زمین گرفت به خوابیده رایتی؟

Хомаш нишин ки зулфи дарозаш на он шаб аст

خامش نشین که زلف درازش نه آن شب است

Кохр шавад ба ҳарф касе ё ҳикоятӣ

کآخر شود به حرف کسی یا حکایتی

Он кас ки бар ҷароҳат мо мезанад намак

آن کس که بر جراحت ما می زند نمک

намекард коши ҳақи намакро риоятӣ

می کرد کاش حق نمک را رعایتی

Парвонаи мурод ба гардиш кунад тавоф

پروانه مراد به گردش کند طواف

Дорад чу шамъ ҳар ки забони шикоятӣ

دارد چو شمع هر که زبان شکایتی

Чашмӣ каз ӯст хонаи умеди ман хароб

چشمی کز اوست خانه امید من خراب

Маъмур мекунад ба нигоҳии вилоятӣ

معمور می کند به نگاهی ولایتی

Аз гмрҳии манол ки хуршед дода аст

از گمرهی منال که خورشید داده است

Ҳар зарраро ба даст , чароғи ҳидоятӣ

هر ذره را به دست، چراغ هدایتی

Бедор аз насим қиёмат наме шавад

بیدار از نسیم قیامت نمی شود

Дар ҳар ки нест нолаи неро сироятӣ

در هر که نیست ناله نی را سرایتی

Дар хомшӣаст айши нафасҳои сӯхта

در خامشی است عیش نفس های سوخته

Ин шамъ аз насим надорад шикоятӣ

این شمع از نسیم ندارد شکایتی

Тадбири ҷони супурдану осӯда гаштан аст

تدبیر جان سپردن و آسوده گشتن است

Он роҳро ки нест умеди ниҳоятӣ

آن راه را که نیست امید نهایتی

Аз тунди боди ҳодисаи шамъи марои бихар

از تند باد حادثه شمع مرا بخر

Чун даст даст туаст , ба дасти ҳимоятӣ

چون دست دست توست، به دست حمایتی

Чун субҳ , фатҳ рӯй замин дар рикоб ӯст

چون صبح، فتح روی زمین در رکاب اوست

Онро ки ҳаст чун нафаси рости роятӣ

آن را که هست چون نفس راست رایتی

Тангаст вақти он даҳан аз хати анбарин

تنگ است وقت آن دهن از خط عنبرین

Гар мекунӣ ба соиби бедили аноятӣ

گر می کنی به صائب بیدل عنایتی