Чанд аз баҳори ишқи қаноат ба хас кунӣ ?

چند از بهار عشق قناعت به خس کنی؟

Дар ошиёнаи айш ба ёд қафас кунӣ

در آشیانه عیش به یاد قفس کنی

Аз хӯни лаъл , тешаи мардон баҳор кард

از خون لعل، تیشه مردان بهار کرد

Зини кӯҳсор чанд ба овоза бас кунӣ ?

زین کوهسار چند به آوازه بس کنی؟

Дар сайдгоҳи ишқ , ҳумо мавҷ ме занад

در صیدگاه عشق، هما موج می زند

Чун анкабут чанд шикор магас кунӣ ?

چون عنکبوت چند شکار مگس کنی؟

Лавҳи дилӣ ки оинаи роз олам аст

لوح دلی که آینه راز عالم است

Ҳайфаст ҳайфи таҳтаи машқ ҳавас кунӣ

حیف است حیف تخته مشق هوس کنی

Сайлоби бозгашт ба саҳро наме кунад

سیلاب بازگشت به صحرا نمی کند

Он роҳ нест ишқ ки рӯи боз пас кунӣ

آن راه نیست عشق که رو باز پس کنی

Дар корвон агар нарисӣ он қадр бакӯш

در کاروان اگر نرسی آنقدر بکوش

Каз даври гӯши вақфи садоӣ ҷарас кунӣ

کز دور گوش وقف صدای جرس کنی

Зинсон ки май рӯй паии гуфтор , оқибат

زینسان که می روی پی گفتار، عاقبت

Сар чун ҳубоб дар сари кор нафас кунӣ

سر چون حباب در سر کار نفس کنی

Аз оташини дмон ба фиғонӣ кун иқтидо

از آتشین دمان به فغانی کن اقتدا

Соиб агар татаббуъи девон кас кунӣ

صائب اگر تتبع دیوان کس کنی