Бар хоки роҳ агар гузарӣ мшкбў кунӣ

بر خاک راه اگر گذری مشکبو کنی

Дар санг агар назар кунӣ ойӣна рӯ кунӣ

در سنگ اگر نظر کنی آیینه رو کنی

Устодааст теша ба кафи ишқи бути шикан

استاده است تیشه به کف عشق بت شکن

Дилро мабод бткдаҳ орзӯ кунӣ

دل را مباد بتکده آرزو کنی

эй воъизи фусурдаи нафас , чанд ҳамчуи не

ای واعظ فسرده نفس، چند همچو نِی

Худро ба кори халқ ба зӯр гулӯ кунӣ ?

خود را به کار خلق به زور گلو کنی؟

Миъроҷи дӯш халқ равад зери бори ту

معراج دوش خلق رود زیر بار تو

Афтодагии шиор агар чун сабу кунӣ

افتادگی شعار اگر چون سبو کنی

Аз чашмасор нисбат агар оби хӯрда Эй

از چشمه سار نسبت اگر آب خورده ای

Аз ашки токи об ба пой каду кунӣ

از اشک تاک آب به پای کدو کنی

Он гавҳари наҳуфта ки хуршед доғ ӯст

آن گوهر نهفته که خورشید داغ اوست

Дар мушт хок туаст агар ҷустуҷӯ кунӣ

در مشت خاک توست اگر جستجو کنی

( умри баҳор чун шафақи субҳ бе бақост

(عمر بهار چون شفق صبح بی بقاست

Бо офтоби зарди хазон ба ки ху кунӣ )

با آفتاب زرد خزان به که خو کنی)

Дар ҳеҷ чашмаи об намозӣ намонда аст

در هیچ چشمه آب نمازی نمانده است

Соиби магар ба хӯни дили худ вузӯ кунӣ

صائب مگر به خون دل خود وضو کنی