Дар перии иртикоб меноб ме кунӣ

در پیری ارتکاب می ناب می کنی

Ин субҳро тасаввур маҳтоб ме кунӣ

این صبح را تصور مهتاب می کنی

Мӯяти сифеди гашт ва ҳамон аз шароби талх

مویت سفید گشت و همان از شراب تلخ

Дар шери зиндагонии худ об ме кунӣ

در شیر زندگانی خود آب می کنی

Дилро барои ҷисми з май мекунӣ хароб

دل را برای جسم ز می می کنی خراب

Таъмири дайр аз гул миҳроб ме кунӣ

تعمیر دیر از گل محراب می کنی

Аз тавбаи ҳарф май занӣу бода май хурӣ

از توبه حرف می زنی و باده می خوری

Бедор май шӯй ва дигар хоб ме кунӣ

بیدار می شوی و دگر خواب می کنی

Дар қулзумӣ ки киштӣ Нӯҳаст дар хатар

در قلزمی که کشتی نوح است در خطر

Болини зи гирди болаш гирдоб ме кунӣ

بالین ز گرد بالش گرداب می کنی

Сарриштаи ҳаёт ба охир расед ва ту

سررشته حیات به آخر رسید و تو

Пас пас сафар чу Тифли расан тоб ме кунӣ

پس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنی

Дармони шеби бода равшан наме кунад

درمان شیب باده روشن نمی کند

Захми каттони руфӯ чаҳ ба маҳтоб мекунӣ ?

زخم کتان رفو چه به مهتاب می کنی؟

Чун ақлу ҳушу дайну дилатро шароби барад

چون عقل و هوش و دین و دلت را شراب برد

Оҳанги ин сафар ба чаҳ асбоб мекунӣ ?

آهنگ این سفر به چه اسباب می کنی؟

Мӯии сифед , машриқи субҳ қиёмат аст

موی سفید، مشرق صبح قیامت است

Вақтаст тавбагар з меноб ме кунӣ

وقت است توبه گر ز می ناب می کنی

Аз рӯй гарми дил ба ту партав наме расад

از روی گرم دل به تو پرتو نمی رسد

То пушти хеши гарм ба санҷоб ме кунӣ

تا پشت خویش گرم به سنجاب می کنی

Ҳиммати зростон , гуҳи афтодагии биҷавӣ

همت زراستان، گه افتادگی بجوی

Болини зи роҳи соз , агар хоб ме кунӣ

بالین ز راه ساز، اگر خواب می کنی

Аввали дилу забони худ аз тавба пок кун

اول دل و زبان خود از توبه پاک کن

Соиб агар насиҳат аҳбоб ме кунӣ

صائب اگر نصیحت احباب می کنی