Як рӯзи гул аз ёсуман субҳ начедӣ

یک روز گل از یاسمن صبح نچیدی

Пистони саҳар хушк шуд аз баси нмкидӣ

پستان سحر خشک شد از بس نمکیدی

Тбхол зад аз оҳи ҷигарсӯзи лаби субҳ

تبخال زد از آه جگرسوز لب صبح

Вази дили ту ситамгари дам сардӣ накашидӣ

وز دل تو ستمگر دم سردی نکشیدی

Сад бори фалаки перҳани хеш қабо кард

صد بار فلک پیرهن خویش قبا کرد

Як бори ту бе дарди гиребони ндридӣ

یک بار تو بی درد گریبان ندریدی

Чун булбули тасвир ба як шох нишастӣ

چون بلبل تصویر به یک شاخ نشستی

ЗоФсрдгӣ аз шох ба шохии нпридӣ

زافسردگی از شاخ به شاخی نپریدی

Аз ҷазбаи оҳани шарар аз санги баромад

از جذبه آهن شرر از سنگ برآمد

Аз мастии ғифлати ту гронҷони нрҳидӣ

از مستی غفلت تو گرانجان نرهیدی

Ин лангари тамкини ту чун сӯрати девор

این لنگر تمکین تو چون صورت دیوار

Зонаст ки аз ғайб наДоӣ нишнидӣ

زان است که از غیب ندایی نشنیدی

Як субҳдам аз дидаи сиришкии нФшондӣ

یک صبحدم از دیده سرشکی نفشاندی

Аз барги гули хеш гулобӣ накашидӣ

از برگ گل خویش گلابی نکشیدی

Чун сӯрати девори дарин хона шудӣ маҳв

چون صورت دیوار درین خانه شدی محو

Дунболаи Юсуф чу Зулайхои ндўидӣ

دنباله یوسف چو زلیخا ندویدی

Гардид зи дандони ту дандонаи лаби ҷом

گردید ز دندان تو دندانه لب جام

Як бори лаби худ зи надомати нгзидӣ

یک بار لب خود ز ندامت نگزیدی

Зон сангдил ва бемаза чун миваи хомӣ

زان سنگدل و بی مزه چون میوه خامی

Каз ишқ ба хуршед қиёмат нараседӣ

کز عشق به خورشید قیامت نرسیدی

Айёми хазон чун шӯй эй донаи барӯманд ?

ایام خزان چون شوی ای دانه برومند؟

Аз хок чу дар фасли баҳорони ндмидӣ

از خاک چو در فصل بهاران ندمیدی

Нагузашта зи оташ , нахурд оби хирадманд

نگذشته ز آتش، نخورد آب خردمند

Ту дар паии сомони кабобӣу нбидӣ

تو در پی سامان کبابی و نبیدی

Дар пухтани савдои шабу рӯзи ту сар омад

در پختن سودا شب و روز تو سر آمد

Зини дег ба ҷузи заҳри надомат чаҳ чашидӣ ?

زین دیگ به جز زهر ندامت چه چشیدی؟

Пайвастаи чарогоҳи ту аз чун ва чаро буд

پیوسته چراگاه تو از چون و چرا بود

Аз гулшан бе чун ва чаро ранг надидӣ

از گلشن بی چون و چرا رنگ ندیدی

Аз занги қасовати дили худро нздўдӣ

از زنگ قساوت دل خود را نزدودی

Ҷузи сабзаи бегонаи азин боғ начедӣ

جز سبزه بیگانه ازین باغ نچیدی

Аз бори тавозуъи қади афлок дўто монад

از بار تواضع قد افلاک دوتا ماند

Вази кибри ту як раҳ чу маи нави нхмидӣ

وز کبر تو یک ره چو مه نو نخمیدی

Аз шавқи шукр мӯр баровард пару бол

از شوق شکر مور برآورد پر و بال

Соиби ту дарин олами хокӣ чаҳ хазидӣ ?

صائب تو درین عالم خاکی چه خزیدی؟