Дастӣ ба сари зулфи худ аз ноз кашидӣ

دستی به سر زلف خود از ناز کشیدی

То ҳалқа ба гӯш ки дигар боз кашидӣ

تا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی

Шуд бар лаби дрёкши ман меҳр хамӯшӣ

شد بر لب دریاکش من مهر خموشی

Ҷомӣ ки зи Мансури сухани бозкшидӣ

جامی که ز منصور سخن بازکشیدی

Дар кунҷи қафас чанд кунӣ бол фишонӣ ?

در کنج قفس چند کنی بال فشانی؟

Бас нест турои ончии з парвоз кашидӣ ?

بس نیست ترا آنچه ز پرواز کشیدی؟

эй оина дар рӯй замин дидане нест

ای آینه در روی زمین دیدنیی نیست

Беҳуда чаро миннат пардоз кашидӣ ?

بیهوده چرا منت پرداز کشیدی؟

Ҷузи серума ки бархест ба таъзими ту аз ҷой ?

جز سرمه که برخاست به تعظیم تو از جای؟

Чандон ки дарин анҷуман овоз кашидӣ

چندان که درین انجمن آواز کشیدی

эй Кебеки лаб аз хандаи беҳудаи нбстӣ

ای کبک لب از خنده بیهوده نبستی

То рахт ба сарпанҷа шаҳбоз кашидӣ

تا رخت به سرپنجه شهباز کشیدی

Чун барги гули афзуд ба расвои накҳат

چون برگ گل افزود به رسوایی نکهت

Ҳар парда ки бар чеҳраи ин роз кашидӣ

هر پرده که بر چهره این راز کشیدی

Хӯни гашти дили замзамаи пардози ту соиб

خون گشت دل زمزمه پرداز تو صائب

То ин ғазал аз табъ схнсоз кашидӣ

تا این غزل از طبع سخنساز کشیدی