Чун ришта ба ҳамворӣ агар номи барорӣ

چون رشته به همواری اگر نام برآری

Аз гирди гиребони гуҳари сари бадари оре

از گرد گریبان گهر سر بدر آری

Зон шҳпри ҳиммат ба ту карданд каромат

زان شهپر همت به تو کردند کرامت

То байзаи гардун ба таҳи болу пари оре

تا بیضه گردون به ته بال و پر آری

Озодагӣ онаст ки чун сарви дарин боғ

آزادگی آن است که چون سرو درین باغ

Ғамгин нашӯйгар гиреҳи дили самари оре

غمگین نشوی گر گره دل ثمر آری

Гардид чу сайқали қадат аз даври фалаки хам

گردید چو صیقل قدت از دور فلک خم

Ойӣнаи дилро нашуд аз занги барорӣ

آیینه دل را نشد از زنگ برآری

Гар дар дили худ тнгдлон бор диҳандат

گر در دل خود تنگدلان بار دهندت

Ҳошо ки дигар ёди зи танги шукри оре

حاشا که دگر یاد ز تنگ شکر آری

Рӯзи сияҳ марг шавад шамъи мазорат

روز سیه مرگ شود شمع مزارت

Ҳар хор ки аз пои фақирии бадари оре

هر خار که از پای فقیری بدر آری

Як бори ҳам аз бехабариҳо хабарии гир

یک بار هم از بی خبری ها خبری گیر

То чанд ба бозор рӯйу хабари оре ?

تا چند به بازار روی و خبر آری؟

Ҳаргиз нанаҳй бар сухани ҳеҷ каси ангушт

هرگز ننهی بر سخن هیچ کس انگشت

Як бор агар номаи худ дар назари оре

یک بار اگر نامه خود در نظر آری

То кӣ сухани пучи диҳии арз ба мардум ?

تا کی سخن پوچ دهی عرض به مردم؟

То чанд зи дарёи садаф бе гуҳари оре ?

تا چند ز دریا صدف بی گهر آری؟

Гар завқ шикастан ба ту иқболи намояд

گر ذوق شکستن به تو اقبال نماید

Худ киштии худ тӯҳфа ба мавҷи хатари оре

خود کشتی خود تحفه به موج خطر آری

Фориғи шӯй аз ҳалқа задан бар дар дунон

فارغ شوی از حلقه زدن بر در دونان

Як бор агар дар дили шаби дасти барорӣ

یک بار اگر در دل شب دست برآری

Зини роҳбарони роҳ ба ҷое натавон барад

زین راهبران راه به جایی نتوان برد

Дар хеши фурӯи рӯ ки сар аз арши барорӣ

در خویش فرو رو که سر از عرش برآری

Соиб шавад он рӯзи турои оинаи равшан

صائب شود آن روز ترا آینه روشن

Каз ҳастӣ бе ҳосили худ гирди барорӣ

کز هستی بی حاصل خود گرد برآری