эй ҷодаи савдои ту ҳар риштаи оҳӣ

ای جاده سودای تو هر رشته آهی

Дар ҳар гузарии чашм ба роҳи ту нигоҳӣ

در هر گذری چشم به راه تو نگاهی

Бар ҳасани латифи ту ки дар чашм наёяд

بر حسن لطیف تو که در چشم نیاید

Аз субҳи азал то ба абади мади нигоҳӣ

از صبح ازل تا به ابد مد نگاهی

Зон рӯз ки шуд ҳасани ту ғоиби зи назарҳо

زان روز که شد حسن تو غایب ز نظرها

Ҳар чашми зи мижгон шудаи маҷмӯъаи оҳӣ

هر چشم ز مژگان شده مجموعه آهی

Чун лола ба ҳар гом фитодааст дарин дашт

چون لاله به هر گام فتاده است درین دشت

Бар оташи ҳасрати ҷигари номаи сиёҳӣ

بر آتش حسرت جگر نامه سیاهی

Ишқи ту зи бунёди ҷаҳон дӯд баровард

عشق تو ز بنیاد جهان دود برآورد

Бо барқи таҷаллӣ чаҳ кунад мушти гиёҳӣ ?

با برق تجلی چه کند مشت گیاهی؟

Чун риштаи гавҳари зи ҳиҷоб ту занад тоб

چون رشته گوهر ز حجاب تو زند تاب

Дар ҳар гиреҳи ашки фурӯи мондаи нигоҳӣ

در هر گره اشک فرو مانده نگاهی

Аз ишқи ту дар кишвари мо хонаи харобон

از عشق تو در کشور ما خانه خرابان

Чун водӣ маҳшар натавон ёфт паноҳӣ

چون وادی محشر نتوان یافت پناهی

Дар олами имкони дил ориф накушояд

در عالم امکان دل عارف نگشاید

Юсуф чаҳ қадар ҷилва кунад дар таҳи чоҳӣ ?

یوسف چه قدر جلوه کند در ته چاهی؟

То чанд ба ғифлат кунӣ ин обу алафи сарф ?

تا چند به غفلت کنی این آب و علف صرف؟

Сармоя машкаст дарин дашти гиёҳӣ

سرمایه مشک است درین دشت گیاهی

Фарёд ки даври қадаҳи умри саромад

فریاد که دور قدح عمر سرآمد

Чандон ки ҳубобӣ шаканд тарафи кулоҳӣ

چندان که حبابی شکند طرف کلاهی

Ман зарраи он меҳри ҷҳонтоб ки гардид

من ذره آن مهر جهانتاب که گردید

Ҳар пораи дили соиби азуи пораи моҳӣ

هر پاره دل صائب ازو پاره ماهی