Бо зулфи ту дам мезанад аз нофаи гушойӣ

با زلف تو دم می زند از نافه گشایی

Бешармӣ машкаст зи модари бхтоиӣ !

بی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!

Аз васл нагирад дили сўдоздаҳи ором

از وصل نگیرد دل سودازده آرام

Дар баҳри ҳамон мавҷ кунад силсилаи хое

در بحر همان موج کند سلسله خایی

Чун гӯй шудам бесрўпо то шавам озод

چون گوی شدم بی سروپا تا شوم آزاد

Саргаштагӣам беш шуд аз бе сарви пое

سرگشتگیم بیش شد از بی سرو پایی

Аз оинаи трдст агар занг задойад

از آینه تردست اگر زنگ زداید

Ғам ҳам кунад аз дил ба май ноби ҷудоӣ

غم هم کند از دل به می ناب جدایی

Афзоиши ноқис буд аз шӯҳрати козиб

افزایش ناقص بود از شهرت کاذب

Бар худ ма нав болад аз ангушти намое

بر خود مه نو بالد از انگشت نمایی

Ҳар чанд глўсўз буд чошнии васл

هر چند گلوسوز بود چاشنی وصل

Аз дили набарди талхии айёми ҷудоӣ

از دل نبرد تلخی ایام جدایی

Чун шонаи шамшод ба сар ҷой диҳандаш

چون شانه شمشاد به سر جای دهندش

Бо дасти тиҳӣ ҳар ки кунад уқдаи гушойӣ

با دست تهی هر که کند عقده گشایی

То ҳаст ба ҷои риштае аз хирқа ҳастӣ

تا هست به جا رشته ای از خرقه هستی

Аз хор алойиқ натавон ёфт раҳоӣ

از خار علایق نتوان یافت رهایی

Онро ки буд дар таҳи пои оташи шавқӣ

آن را که بود در ته پا آتش شوقی

Дар роҳ нагардад гиреҳ аз обилаи пое

در راه نگردد گره از آبله پایی

Зон зулфи гиреҳгир ҳазар кун ки зи сайёд

زان زلف گرهگیر حذر کن که ز صیاد

Дар чин камандаст ниҳони мади расое

در چین کمندست نهان مد رسایی

Соиб наравад доғи клФ аз рухи зардаш

صائب نرود داغ کلف از رخ زردش

То моҳ кунад нури зи хуршеди гадоӣ

تا ماه کند نور ز خورشید گدایی