Мо сулҳ намудем зи гулзор ба бӯе

ما صلح نمودیم ز گلزار به بویی

Чашмӣ чу арақ об надодем зи рӯе

چشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی

Чашмии нчрондими дарин боғ чу шабнам

چشمی نچراندیم درین باغ چو شبنم

Чун сарв фишурдем қадам бар лаби ҷӯӣ

چون سرو فشردیم قدم بر لب جویی

Бо мӯии сифеди ашки надомати нФшондим

با موی سفید اشک ندامت نفشاندیم

Дар субҳи чунин тоза накардем вузӯе

در صبح چنین تازه نکردیم وضویی

Шухӣ мабар эй тозаи хат аз ҳад ки дили ман

شوخی مبر ای تازه خط از حد که دل من

Овехта чун барги хазони дида ба мӯе

آویخته چون برگ خزان دیده به مویی

Аз ҷӯш задан дар дили хами сӯхти шаробам

از جوش زدن در دل خم سوخت شرابم

Рангин нашуд аз бодаи ман дасти сабуе

رنگین نشد از باده من دست سبویی

Гуёст ба бе ҷурмии ман перҳани чок

گویاست به بی جرمی من پیرهن چاک

Муҳтоҷи ним чун маи канъон ба руфӯе

محتاج نیم چون مه کنعان به رفویی

Шуд чун садафи оби рухи мо харҷи баҳорон

شد چون صدف آب رخ ما خرج بهاران

Аз оби гуҳар тар нанамудем гулӯе

از آب گهر تر ننمودیم گلویی

Ҳар чанд ки гардид чу кофури марои мӯӣ

هر چند که گردید چو کافور مرا موی

Дил сард нигарадед зи дунёи срмўиӣ

دل سرد نگردید ز دنیا سرمویی

Соиб накунад рӯй ба ойӣна чу тӯтӣ

صائب نکند روی به آیینه چو طوطی

Онро ки буд аз дили худ оинаи рӯе

آن را که بود از دل خود آینه رویی