То чанд маро аз худ эй дӯсти ҷудои дорӣ ?

تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟

Ман ҳеҷ намегӯям , охири ту равои дорӣ ?

من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟

Саҳрои ҳама дарё шуд аз оби ақиқи ту

صحرا همه دریا شد از آب عقیق تو

Ин сӯхтаро охири лаби ташна чаро дорӣ ?

این سوخته را آخر لب تشنه چرا داری؟

Ман маркази ушшоқам дар меҳру вафои тоқам

من مرکز عشاقم در مهر و وفا طاقم

Аз туаст ҳамаи олами чандон ки марои дорӣ

از توست همه عالم چندان که مرا داری

Аз шаш ҷиҳати олами мо рӯ ба ту оварадем

از شش جهت عالم ما رو به تو آوردیم

эй дилбар бе парвои ту азми куҷои дорӣ ?

ای دلبر بی پروا تو عزم کجا داری؟

Бар хок дигар магузор ғайр аз сари хоки ман

بر خاک دگر مگذار غیر از سر خاک من

Пое ки зи хӯни ман чун гул ба ҳинои дорӣ

پایی که ز خون من چون گل به حنا داری

Гӯйанд даво бӯсааст бемории ҷонҳо ро

گویند دوا بوسه است بیماری جان ها را

Тақсир макун зинҳоргар зон ки равои дорӣ

تقصیر مکن زنهار گر زان که روا داری

Сомони ҷамоли ту дар чашм наме гунҷад

سامان جمال تو در چشم نمی گنجد

Худ низ наме доне дар пардаи чҳо дорӣ

خود نیز نمی دانی در پرده چها داری

Оварад ба ҷони моро ҳиҷрони ситамкораш

آورد به جان ما را هجران ستمکارش

эй марги нмрдстӣ , охир чаҳ балои дорӣ ?

ای مرگ نمردستی، آخر چه بلا داری؟

Равшангар ойӣнааст файзи нзрпокон

روشنگر آیینه است فیض نظرپاکان

Рухсори худ аз соиби пӯшида чаро дорӣ ?

رخسار خود از صائب پوشیده چرا داری؟