Бас баландаст қасру хонаи ёр

بس بلند است قصر و خانهٔ یار

Дар тасаввури з сар фитад дастор

در تصور ز سر فتد دستار

Дар раҳаши бскаҳи даст ва по зада ам

در رهش بسکه دست و پا زده ام

Пои з рафтор монаду даст аз кор

پا ز رفتار ماند و دست از کار

Баъд аз инам ғам ҳисоб намонад

بعد از اینم غم حساب نماند

Рост ноед дигар ғамаш ба шумор

راست ناید دگر غمش به شمار

Ҳар чаҳ бинӣ ба бад ҳавола макун

هر چه بینی به بد حواله مکن

Зери ин чархи гунбади даввор

زیر این چرخ گنبد دوار

Корфармоишон якеаст яке

کارفرمایشان یکی است یکی

Хоҳи бадкору хоҳи некӯкор

خواه بدکار و خواه نیکوکار

Куфру дайнро баҳона нест ҷуз ӯ

کفر و دین را بهانه نیست جز او

Ҳар ду аз дасти хуфтау бедор

هر دو از دست خفته و بیدار

Дар мақомӣаст фотиҳи алобўоб

در مقامی است فاتح الابواب

Дар маконеаст ҳофизи асрор

در مکانی است حافظ اسرار

Беҳисобаст дар сифати исмаш

بی حساب است در صفت اسمش

Ки худо нест ҷузи яке ба шумор

که خدا نیست جز یکی به شمار

Дил равон шуд ба сад забон дар ҳамд

دل روان شد به صد زبان در حمد

Гар забонам гирифт аз гуфтор

گر زبانم گرفت از گفتار

Нашӯй то дар ин миёнаи ду дил

نشوی تا در این میانه دو دل

Дили биҷузи дилрабои худ мспор

دل بجز دلربای خود مسپار

Зоҳдо то худо чаҳ ме хоҳад

زاهدا تا خدا چه می خواهد

Ман гунаҳ мекунам ту истиғфор

من گنه می کنم تو استغفار

Ҷузи асари по ба роҳ нагузорад

جز اثر پا به راه نگذارد

Ҳар ки хоҳад шавад салоҳи осор

هر که خواهد شود صلاح آثار

Соқиои панд аз сенаеи гир

ساقیا پند از سنایی گیر

То шӯй аз ду куни бархӯрдор

تا شوی از دو کون برخوردار

Бо асирон хештан мапаснд

با اسیران خویشتن مپسند

Дар қадаҳи ҷуръае ва мо ҳушёр

در قدح جرعه ای و ما هشیار

Шуд сенаеи ҳакими ҳозиқи ман

شد سنایی حکیم حاذق من

Доруем дар дкончаҳи аттор

دارویم در دکانچهٔ عطار

Пои ман роҳ хона ме донад

پای من راه خانه می داند

Сари ман роҳи хонаи хумор

سر من راه خانهٔ خمار

Чанд эй худпарасти хоҳӣ буд

چند ای خودپرست خواهی بود

Ҳам худ озор ва ҳам худои безор

هم خود‌‌ آزار و هم خدا بیزار

Чист тавҳид бо худо бӯдан

چیست توحید با خدا بودن

Бихўд ва беқарор ва бе инкор

بیخود و بی قرار و بی انکار

Варна бо хештан агар хоҳӣ

ورنه با خویشتن اگر خواهی

Чаҳ яке гӯ чаҳ сад бигӯ чаҳ ҳазор

چه یکی گو چه صد بگو چه هزار

Асли тавҳиди нафй ғайр худост

اصل توحید نفی غیر خداست

Нест лекини биҷузи туе ағёр

نیست لیکن بجز تویی اغیار

То ҳисобӣ ба хештани дорӣ

تا حسابی به خویشتن داری

Хешро дар ҳисоби ҳеҷ шумор

خویش را در حساب هیچ شمار

Бе ту дар кулбаам ки ме бошам

بی تو در کلبه ام که می باشم

Гашта ҳар мӯӣ бар танами мсмор

گشته هر موی بر تنم مسمار

Бода дар ҷом ва дар забони тавба

باده در جام و در زبان توبه

Даст дар коса ва ба лаби зинҳор

دست در کاسه و به لب زنهار

зи ин ҷаҳон дар бисоти мо имрӯз

ز این جهان در بساط ما امروز

Нест ғайр аз ҷаридаи ашъор

نیست غیر از جریدهٔ اشعار

Ҳастам имрӯзи зи ин таҷаммули худ

هستم امروز ز این تجمل خود

Аз худоу расӯли миннати дор

از خدا و رسول منت دار

Дид рӯзии марои дили озурда

دید روزی مرا دل آزرده

Ишқ бо ин ҷалолу ҷоҳу виқор

عشق با این جلال و جاه و وقار

Гуфт эй ошиқи хроботӣ

گفت ای عاشق خراباتی

Аз май васли соғарати саршор

از می وصل ساغرت سرشار

Дили ҳазинӣ чаро ва аз чаҳ сабаб

دل حزینی چرا و از چه سبب

Гаштае оҷизу мушавваши кор

گشته ای عاجز و مشوش کار

Гуфтам эй подшоҳи даравишон

گفتم ای پادشاه درویشان

Худ сипоҳӣ ва худ сипаҳсолор

خود سپاهی و خود سپهسالار

Қӯти ман шуълаи димоғ ман аст

قوت من شعلهٔ دماغ من است

Нестам каз зи мурғи оташи хор

نیستم کز ز مرغ آتش خوار

Гарчи беболаму пари парвоз

گرچه بی بالم و پر پرواز

Нашудам ҷузи туро валек шикор

نشدم جز تو را ولیک شکار

Аз ту ҳаргиз накардаам даврӣ

از تو هرگز نکرده ام دوری

Гарчи даврами зи хешу ёру диёр

گرچه دورم ز خویش و یار و دیار

Он қадар ҷой кардае дар ман

آن قدر جای کرده ای در من

Ки дигар дилбарам надорад ёр

که دگر دلبرم ندارد یار

Ба худоӣ ки ғайр ӯ фонӣ аст

به خدایی که غیر او فانی است

Дасти ман гир ва бо худо бисипор

دست من گیر و با خدا بسپار

Сол ҳо шуд ки зикри ман ишқ аст

سال ها شد که ذکر من عشق است

Ту ҳам эй ишқ рӯй бо ман ор

تو هم ای عشق روی با من آر

Чаҳ шавадгар ба Ямани ҳиммати ту

چه شود گر به یمن همت تو

Аз қазоро шавам ба ёри дучор

از قضا را شوم به یار دچار

ӯ кашад теғ ва ман кашами оҳӣ

او کشد تیغ و من کشم آهی

Ҳар чаҳ ҷуз ӯ ба ӯ кунам эсор

هر چه جز او به او کنم ایثار

Пои ҳиҷр аз миёна бархезад

پای هجر از میانه برخیزد

Дигар аз мо кунад фироқ , фирор

دیگر از ما کند فراق، فرار

Мо ва ман ҳар ду гум шавад дар ӯ

ما و من هر دو گم شود در او

Худ шавад ишқу ошиқу дилдор

خود شود عشق و عاشق و دلدار

Чанд бошам чу сӯрати дарҳо

چند باشم چو صورت درها

Чашм дар роҳу пушт бар девор

چشم در راه و پشت بر دیوار

Бирасон бар серуми ҷФокорӣ

برسان بر سرم جفاکاری

эй худоёи з интизор барор

ای خدایا ز انتظار برآر

Киштӣам аўФтодаҳ дар гирдоб

کشتی ام اوفتاده در گرداب

На замин май намояд ва на канор

نه زمین می نماید و نه کنار

Мадад аз ҳеҷ кас нахоста ам

مدد از هیچ کس نخواسته ام

Ҷузи ту ё рбнои маъаи алоброр

جز تو یا ربنا مع الابرار

Ҳамтем кӣ з хок бардорад

همتم کی ز خاک بردارد

Гар фитад бори сояи ашҷор

گر فتد بار سایهٔ اشجار

Ончии ҷузи ҳамди ҳазрат борӣ аст

آنچه جز حمد حضرت باری است

Нест ҷузи наъти Аҳмади мухтор

نیست جز نعت احمد مختار

Дар хаёлам на зайд ва на Амр аст

در خیالم نه زید و نه عمرو است

Шеъри ман ҳолатӣаст аз асрор

شعر من حالتی است از اسرار

эй съидо кабоб кард маро

ای سعیدا کباب کرد مرا

Гиряи хўнФшону нолаи зор

گریهٔ خونفشان و نالهٔ زار