Посгар май доштами шабҳои тори хеш ро

پاس گر می داشتم شب های تار خویش را

Сайд мекардам дили маънии шикори хеш ро

صید می کردم دل معنی شکار خویش را

Аз хаёли мӯӣ ӯ кардам қалам ва онгаҳ [ ба чашм ]

از خیال موی او کردم قلم و آنگه [به چشم]

Нақш барбастам ба хӯни дилнигор хеш ро

نقش بربستم به خون دل نگار خویش را

Машриқи хуршед ме, шуд чун даҳон шиша ам

مشرق خورشید می، شد چون دهان شیشه ام

Мағриб мино накардам ҷузи канори хеш ро

مغرب مینا نکردم جز کنار خویش را

Дар хаёлаш рафтам аз худ хотирам шуд бе рақиб

در خیالش رفتم از خود خاطرم شد بی رقیب

Май кашами дуздида аз худ интизори хеш ро

می کشم دزدیده از خود انتظار خویش را

Аз сабки рӯҳӣ ба хоками болу пар бахшида анд

از سبک روحی به خاکم بال و پر بخشیده اند

Бо сабои ҳамдӯш май созами ғубори хеш ро

با صبا همدوش می سازم غبار خویش را

Маънӣ бегона хоҳад ошно шуд зи оби чашм

معنی بیگانه خواهد آشنا شد ز آب چشم

Сайр хоҳам кард охири хорхори хеш ро

سیر خواهم کرد آخر خارخار خویش را

Тӯтии мо бскаҳи ҳарф аз шукр лаб ме занад

طوطی ما بسکه حرف از شکر لب می زند

Ком ширин мекунад ойӣнаи дори хеш ро

کام شیرین می کند آیینه دار خویش را

Нисбати озодагӣ бо сарв давраст аз шуъӯр

نسبت آزادگی با سرو دور است از شعور

Сарв дар кори дил ваад карда бори хеш ро

سرو در کار دل ود کرده بار خویش را

Бо вуҷӯди он ки дар рӯяти ғубор хат нишаст

با وجود آن که در رویت غبار خط نشست

Рӯбарӯ ҳаргиз нагаштӣ хоксори хеш ро

روبرو هرگز نگشتی خاکسار خویش را

Чун чаман ҳаргиз нашуд айшам ба нокомии тамом

چون چمن هرگز نشد عیشم به ناکامی تمام

Тарҳ додам бо хазони охири баҳори хеш ро

طرح دادم با خزان آخر بهار خویش را

То намонад аз дили сахтати съидои ёдгор

تا نماند از دل سختت سعیدا یادگار

Ҳамчуи худ дар хок бар санги мазори хеш ро

همچو خود در خاک بر سنگ مزار خویش را