Моро намӯд рӯй вази мо рӯнамо гирифт

ما را نمود روی وز ما رونما گرفت

Охир ҳар ончӣ дошт ба дил муддао гирифт

آخر هر آنچه داشت به دل مدعا گرفت

Гул то ба кӣ ба хотир ҷамъаст ғунча хусб

گل تا به کی به خاطر جمع است غنچه خسب

Бодом гашта хастау наргис Асо гирифт

بادام گشته خسته و نرگس عصا گرفت

зи аҳли ҷӯади ном ва нишоне намонда аст

ز اهل جود نام و نشانی نمانده است

Фикрӣ кун эй Карим , ҷаҳонро гадо гирифт

فکری کن ای کریم، جهان را گدا گرفت

Хуршед , рашки грмрўиҳои ӯ барад

خورشید، رشک گرمروی های او برد

Дар ҳар дилӣ ки зарраи ишқи ту ҷо гирифт

در هر دلی که ذرهٔ عشق تو جا گرفت

Аз ин ҷаҳон касе ба саломат гузар кунад

از این جهان کسی به سلامت گذر کند

По аз миён кашиду тариқ бало гирифт

پا از میان کشید و طریق بلا گرفت

Габрӣ ки ҳар замон ба бутӣ саҷда ме намӯд

گبری که هر زمان به بتی سجده می نمود

Оё зи бут чаҳ дид ки роҳ худо гирифт

آیا ز بت چه دید که راه خدا گرفت

Чашмам дар дасти мардумаки дида дар раҳаш

چشمم در دست مردمک دیده در رهش

Аз гирд ва аз ғубори басӣ тўтё гирифт

از گرد و از غبار بسی توتیا گرفت

Бар маснади хилофат ва бар садри базми ҷоҳ

بر مسند خلافت و بر صدر بزم جاه

Зоҳид надошт рутба ба зӯр риё гирифт

زاهد نداشت رتبه به زور ریا گرفت

Аз чокарони ҳасани ту дар хонаи нигоҳ

از چاکران حسن تو در خانهٔ نگاه

Ҷои бештари зи ҷумлаи мардум ҳаё гирифт

جا بیشتر ز جملهٔ مردم حیا گرفت

Хуршеди доғи гашти масеҳо кабоб шуд

خورشید داغ گشت مسیحا کباب شد

Рӯзӣ ки бӯса аз кафи поят ҳино гирифт

روزی که بوسه از کف پایت حنا گرفت

Радаст пеши ҳиммати мо он ки аз тамаъ

رد است پیش همت ما آن که از طمع

Домии ниҳоду сояи бол ҳумо гирифт

دامی نهاد و سایهٔ بال هما گرفت

Мо бехабар ба соҳилу дасти дарози мавҷ

ما بی خبر به ساحل و دست دراز موج

Анбари фатила Эйаст ки аз доғ мо гирифт

عنبر فتیله ای است که از داغ ما گرفت

Озод шуд зи қайди съидо ба ҳар ду кун

آزاد شد ز قید سعیدا به هر دو کون

Хушҳоли бандае ки тариқ шумо гирифт

خوشحال بنده ای که طریق شما گرفت