Даст гиред соғари ғам ро

دست گیرید ساغر غم را

Пос доред хотири ҳам ро

پاس دارید خاطر هم را

То зи хуршеди гул арақ накунад

تا ز خورشید گل عرق نکند

Кӯр созед чашми шабнам ро

کور سازید چشم شبنم را

Қиблаи ман шароб талх биор

قبلهٔ من شراب تلخ بیار

Чаҳ кунам оби шӯри замзам ро

چه کنم آب شور زمزم را

Бо чунин [ ваҳше ] чаҳ созад кас

با چنین [وحشیی] چه سازد کس

Ки ба Ром ёд медиҳад Ром ро

که به رم یاد می دهد رم را

Захми мо кӣ ба хеш ме гирад

زخم ما کی به خویش می گیرد

Миннати чарбу нарми марҳам ро

منت چرب و نرم مرهم را

То ба мо рӯй даст хеш намӯд

تا به ما روی دست خویش نمود

Пушт пое задем олам ро

پشت پایی زدیم عالم را

Шавкат хам наомадам ба назар

شوکت خم نیامدم به نظر

Мнмоииди бода кам ро

منمایید بادهٔ کم را

Бо ҳазорон нишоту завқу сарвар

با هزاران نشاط و ذوق و سرور

Субҳ созед шоми мотам ро

صبح سازید شام ماتم را

Ҳиммати хам ба ҷӯш чун ояд

همت خم به جوش چون آید

Натавон баради номи ҳотам ро

نتوان برد نام حاتم را

Маънии шеъри мо баён макунед

معنی شعر ما بیان مکنید

Мгшоииди зулфи дарҳам ро

مگشایید زلف درهم را

Ҳеҷ фатҳ аз китоб рӯй надод

هیچ فتح از کتاب روی نداد

Чанд байнем касрау зм ро

چند بینیم کسره و ضم را

Чашми гирёни мо агар ин аст

چشم گریان ما اگر این است

Май нишонд ба хоку хӯн ӣам ро

می نشاند به خاک و خون یم را

Соқиои ҷом аз он мем пуркун

ساقیا جام از آن میم پرکن

Ки ба чарх оварад сари ҷам ро

که به چرخ آورد سر جم را

Дил девонаам ба саҳро рафт

دل دیوانه ام به صحرا رفت

То диҳад ёди оҳӯони Ром ро

تا دهد یاد آهوان رم را

ӯ куҷои тоби зулф май орад

او کجا تاب زلف می آرد

Май тарошади зи нози парчам ро

می تراشد ز ناز پرچم را

Як нафаси поси дами съидо ро

یک نفس پاس دم سعیدا را

Чанд нӯшии ту соғари дам ро

چند نوشی تو ساغر دم را