То кард он прирху номеҳрбони хурӯҷ

تا کرد آن پریرخ و نامهربان خروج

Ҷони рахти баст ва кард з танҳо равони хурӯҷ

جان رخت بست و کرد ز تنها روان خروج

Перӣ фиканда турфаи Фтўрии ҳавос ро

پیری فکنده طرفه فتوری حواس را

Гуё ки карда Юсуф аз ин корвони хурӯҷ

گویا که کرده یوسف از این کاروان خروج

Имон ба фикри зулфи бутӣ тоза ме кунанд

ایمان به فکر زلف بتی تازه می کنند

Шояд ки карда Меҳдии охири замони хурӯҷ

شاید که کرده مهدی آخر زمان خروج

Дар хам нишаст духтари руз бо ҳазор ноз

در خم نشست دختر رز با هزار ناز

Аз шиша кард офати перу ҷавони хурӯҷ

از شیشه کرد آفت پیر و جوان خروج

Дорам ба дили мулоҳизаи доим ки бе маҳал

دارم به دل ملاحظه دایم که بی محل

То нукта Эй мабод кунад аз забони хурӯҷ

تا نکته ای مباد کند از زبان خروج

эй нозанини чроншўии Меҳдии замон

ای نازنین چرانشوی مهدی زمان

Ҳаргиз накарда мисли туе дар ҷаҳони хурӯҷ

هرگز نکرده مثل تویی در جهان خروج

То қоматаш бидидаму рухсори моҳ ӯ

تا قامتش بدیدم و رخسار ماه او

Дар ҳайратам ки карда зи сарви арғавони хурӯҷ

در حیرتم که کرده ز سرو ارغوان خروج

эй лаъли пораи гавҳари икдонаҳ эй чу ту

ای لعل پاره گوهر یکدانه ای چو تو

То ин замон накарда зи баҳру зи кони хурӯҷ

تا این زمان نکرده ز بحر و ز کان خروج

Зон хоксор гашта съидо ки карда аст

زان خاکسار گشته سعیدا که کرده است

Одам ба ин камол аз ин хокдони хурӯҷ

آدم به این کمال از این خاکدان خروج