Аз дами теғи қазои шер мкидаҳаст субҳ

از دم تیغ قضا شیر مکیده است صبح

Аз шаб ва аз рӯзи худ меҳр бурӣдааст субҳ

از شب و از روز خود مهر بریده است صبح

Булбули шаби зиндаи дори хӯн ҷигар ме хӯрд

بلبل شب زنده دار خون جگر می خورد

Пунбаи ғифлати зи гӯш то накашидааст субҳ

پنبهٔ غفلت ز گوش تا نکشیده است صبح

Фарқ надорад зи ҳам рӯз [ ва ] шаби васли ман

فرق ندارد ز هم روز [و] شب وصل من

Шоми қазо ношуда , боз дамидааст субҳ

شام قضا ناشده، باز دمیده است صبح

Аз ҳаракоти фалаки вази саканоти замин

از حرکات فلک وز سکنات زمین

Сӯрат хашмаст меҳри табъ рамидааст субҳ

صورت خشم است مهر طبع رمیده است صبح

Ханҷар урён кист бар ҷигари осмон

خنجر عریان کیست بر جگر آسمان

Шоми фурӯрафта буд боз кашидааст субҳ

شام فرورفته بود باز کشیده است صبح

Чашм сифедӣаст рӯз , оҳ кашидааст шом

چشم سفیدی است روز، آه کشیده است شام

Рӯй сиёҳаст шаб , даст гузидааст субҳ

روی سیاه است شب، دست گزیده است صبح

Қадари шаби васли мо ҳеҷ надонад ки чист

قدر شب وصل ما هیچ نداند که چیست

Ним шаб аз даст ӯ менакашидааст субҳ

نیم شب از دست او می نکشیده است صبح

Бар варақ рӯзгор нест ҷузи ин сарнавишт

بر ورق روزگار نیست جز این سرنوشت

Хоб гаронаст шаб , бахт рамидааст субҳ

خواب گران است شب، بخت رمیده است صبح

Сода ҷавонӣаст шаб бехабар аз умри хеш

ساده جوانی است شب بی خبر از عمر خویش

Хати баёзаш ба рӯй то надамидааст субҳ

خط بیاضش به روی تا ندمیده است صبح

Ин ҳамаи файз аз куҷо тофт съидо аз ӯ

این همه فیض از کجا تافت سعیدا از او

Гази зи дами содиқӣ срнкшидаҳаст субҳ

گز ز دم صادقی سرنکشیده است صبح