Маро дардӣаст бедармон ки не сар дораду неи по

مرا دردی است بی درمان که نی سر دارد و نی پا

На арзаши тӯлро монад на тӯлаши арзро ҳамто

نه عرضش طول را ماند نه طولش عرض را همتا

Касе аз дарди ман воқиф тавонад шуд сари мӯе

کسی از درد من واقف تواند شد سر مویی

Ки чун мӯе шавад дар фикри дард бесар ва бе по

که چون مویی شود در فکر درد بی سر و بی پا

Давои дарди ман дардаст дар дастӣаст дирамонаш

دوای درد من درد است در دستی است درمانش

Ки ҳаргизи даст кас нагирифта алои ҳамчуи бўдрдо

که هرگز دست کس نگرفته الا همچو بودردا

На ҷавраши зоҳиру неи лутфи пайдо на арзи зоҳир

نه جورش ظاهر و نی لطف پیدا نه عرض ظاهر

намедонам чаҳ дар дил дорад ин маъшӯқ бепарво ?

نمی دانم چه در دل دارد این معشوق بی پروا؟

Фиреби ҷинат аз таърифи зоҳид кӣ хӯрд ошиқ ?

فریب جنت از تعریف زاهد کی خورد عاشق؟

Ки аз ҷон кӣ тавон бурдан ба ҳар афсуни дили моро ?

که از جان کی توان بردن به هر افسون دل ما را؟

Хатои раҳи рафтагонро нақши пои осеб ҷон бошад

خطا ره رفتگان را نقش پا آسیب جان باشد

Ки расвоӣастгар гул мекунад имрӯзи мо фардо

که رسوایی است گر گل می کند امروز ما فردا

зи бас бо беқарорӣ карда хуи ороми ҷони ман

ز بس با بی قراری کرده خو آرام جان من

Хаёлаш ҳам намонад ним соъати хуб дар дил ҳо

خیالش هم نماند نیم ساعت خوب در دل ها

Ба куфри зулф ӯ имон бадал кардам сафо кардам

به کفر زلف او ایمان بدل کردم صفا کردم

Ки буи машк меояд съидо аз чунин савдо

که بوی مشک می آید سعیدا از چنین سودا