Ҳаргиз надидаам гиреҳӣ бар ҷабини субҳ

هرگز ندیده ام گرهی بر جبین صبح

Дорам ниёзҳо ба рухи нозанини субҳ

دارم نیازها به رخ نازنین صبح

Шуд офтоби доғи намоён ба ҳар ду кун

شد آفتاب داغ نمایان به هر دو کون

Дасти насими шаб чу шикасти остини субҳ

دست نسیم شب چو شکست آستین صبح

Набӯд аҷаб чу ғунча агар пошам аз насим

نبود عجب چو غنچه اگر پاشم از نسیم

Дорам дамӣ чу буии гули он ҳам раҳин субҳ

دارم دمی چو بوی گل آن هم رهین صبح

Бар офтоб рӯй ту аз ҳалқаҳои зулф

بر آفتاب روی تو از حلقه های زلف

Гуё ки мечакад арақи ёсамини субҳ

گویا که می چکد عرق یاسمین صبح

То дид хешро зи хиҷолат ба бод рафт

تا دید خویش را ز خجالت به باد رفت

Ойӣна Эйаст зангии шабро ҷабини субҳ

آیینه ای است زنگی شب را جبین صبح

Ойини субҳу машраб ӯ рӯз равшан аст

آیین صبح و مشرب او روز روشن است

Кофар агар наёвард имон ба дайни субҳ

کافر اگر نیاورد ایمان به دین صبح

То шуд аёни кушодагии ҷабҳаи ?ут ба халқ

تا شد عیان گشادگی جبهه ات به خلق

Дар даври ҳасан рӯй ту меҳраст кини субҳ

در دور حسن روی تو مهر است کین صبح

Бурдор остин бинмо доғи хеш ро

بردار آستین بنما داغ خویش را

Равшан шавад ҷаҳони зи гули оташини субҳ

روشن شود جهان ز گل آتشین صبح

Ҳарф дуруст гӯямат эй дили зи тӯли умр

حرف درست گویمت ای دل ز طول عمر

Аз кӯтаҳӣ нахурда шикасти остини субҳ

از کوتهی نخورده شکست آستین صبح

Чун шиша майаст зуҳӯру бутуни мо

چون شیشهٔ می است ظهور و بطون ما

Набӯд ҷудои зи ҳам дили субҳу ҷабини субҳ

نبود جدا ز هم دل صبح و جبین صبح

Аз фикри обдори съидо чу офтоб

از فکر آبدار سعیدا چو آفتاب

Гулҳо шукуфта аз ғазалам дар замини субҳ

گل ها شکفته از غزلم در زمین صبح