Макун саволи з ҳар бе вафои вафои маро

مکن سؤال ز هر بی وفا وفای مرا

Ки ғайри вақт чаҳ донад касе сафои маро

که غیر وقت چه داند کسی صفای مرا

Чаҳ нисбатаст диламро ба ҷисми зор ва назор

چه نسبت است دلم را به جسم زار و نزار

Ки устихон накунад сайди худ эй маро

که استخوان نکند صید خود همای مرا

Ғамии зи марг чу оташ надоштам дишаб

غمی ز مرگ چو آتش نداشتم دیشب

Ки кард ахгари ман гарм дошт ҷои маро

که کرد اخگر من گرم داشت جای مرا

Чу аҳли зарқу риёи далқи ман ба нил мазан

چو اهل زرق و ریا دلق من به نیل مزن

Бизан ба бодаи рангини хам , радои маро

بزن به بادهٔ رنگین خم، ردای مرا

Агарчӣ кишти марои новаки нигоҳи ту лек

اگرچه کشت مرا ناوک نگاه تو لیک

Ситони зи лаъли лаби хеши хунбҳоии маро

ستان ز لعل لب خویش خونبهای مرا

Ба зӯри бодаи гшо ҳар гиреҳ ки ҳаст маро

به زور باده گشا هر گره که هست مرا

Ба рӯй об бизан нақши бӯрёии маро

به روی آب بزن نقش بوریای مرا

Зиёдаи даҳ ду се соғари зи худ халосам кун

زیاده ده دو سه ساغر ز خود خلاصم کن

Ба обу хоки хароботи зани баннои маро

به آب و خاک خرابات زن بنای مرا

Ба он умеди съидои шабӣ ба рӯз оварад

به آن امید سعیدا شبی به روز آورد

Ки ин ғазал бирасонад ба ӯ дуои маро

که این غزل برساند به او دعای مرا