Замин аз ашки саргардони ман гирдоб ме гардад

زمین از اشک سرگردان من گرداب می‌گردد

Замон аз нолаҳои зори ман симоб ме гардад

زمان از ناله‌های زار من سیماب می‌گردد

Магари хуршед дар ин субҳ бо гули гарм сар карда

مگر خورشید در این صبح با گل گرم سر کرده

Ки аз густохяш дар чашми шабнам об ме гардад

که از گستاخیش در چشم شبنم آب می‌گردد

Ба чашми толеъи мо судаи алмос агар пошӣ

به چشم طالع ما سودهٔ الماس اگر پاشی

зи чашми мо ниҳон ногашта он ҳам хоб ме гардад

ز چشم ما نهان ناگشته آن هم‌خواب می‌گردد

Маро дар фақр ҳосил гашта эксири қаноати бас

مرا در فقر حاصل گشته اکسیر قناعت بس

Ки хокистар ба зери паҳлуам санҷоб ме гардад

که خاکستر به زیر پهلوم سنجاب می‌گردد

Чисон машшота барбандад камар ёрб наме донад

چسان مشاطه بربندد کمر یارب نمی‌داند

Миёниро ки аз ташбеҳи мӯ бетоб ме гардад

میانی را که از تشبیه مو بی‌تاب می‌گردد

Магари қасди шабихунии съидо осмон дорад

مگر قصد شبیخونی سعیدا آسمان دارد

Ки имшаб бар сар вайронаам маҳтоб ме гардад

که امشب بر سر ویرانه‌ام مهتاب می‌گردد